Lees een Boek

Laat ontbijt vandaag op mijn balkon. Uitkijkend over de daken, de naaldtoren in zicht, klinkt plotseling ‘Dancing Queen.’ Ergens wordt iets opgebouwd en getest. Het communitykijken gaat hoogstwaarschijnlijk door. Er zijn genoeg toeristen in de stad. Dancing Queen, Abba, o ja, Zweden is veel meer dan Ikea en dat vervelende elftal dat op het WK rondschopt. Ik denk aan het boek 491 van Lars Görling dat ik twee generaties geleden las. Een dik boek met kleine letters en een plastic beschermkaft, vergeelde bladzijdes al. Zo deprimerend en intens, ik verdween bijna tussen de regels, om aan de andere kant ervan, in een duister en natgeregend Zweden weer tevoorschijn te komen. Lars Görling, daar was iets mee. Jong van huis weg, jeugdhuizen, zelfkant, jazz, film, Stockholm begin 1960ter jaren, zelfmoord in de zomer van 1965, nog net geen vijfendertig jaar oud. Zweden, dat is ook Ingmar Bergman en zijn vroege films waarin kleuren afwezig zijn en het felle licht een metafysische duiding geeft aan de gebeurtenissen. In het zuiden van het land zien ze aan de horizon de kust van Polen, ooit Pruisen. Ze gingen er heen om te brandschatten, plunderen en verkrachten. Misschien vochten ze tegen Zwitserse huursoldaten, lange tijd de beste vechtmachine die er op de Europese slagvelden huishield. Er was ook iets met Zweedse vrouwen, maar die doen nu niet mee.

Ik heb geen idee of Zweden tegen Zwitserland een interessante wedstrijd wordt. Dat kan zomaar gebeuren.

Ik denk al de hele tijd aan Japan, terwijl ik dit schrijf. Viel in die wedstrijd tegen België een speler onnodig om? Maakten ze ook maar één overtreding? Bestaat de term ‘gentlemanvoetbal?’ Waarom moesten ze verliezen?

Bij de Zwitsers is geloof ik Behrami de mijnheer. Ik vermoed dat hij een bijzonder goed gevoel voor humor heeft, en met een enkele opmerking of gezichtsuitdrukking de stemming laat keren. Deze houding heeft hij ook op het veld. Één actie, en de wedstrijd kantelt. Balkanzwitsers, daar broedt iets. Ook het enige elftal waaraan je kunt zien dat er louter miljonairs op het veld staan. Het stadion krijgt iets van een groot kantoor met prachtig zicht en een geruisloze airco. Komt dan een troep Zweden binnengestormd, met feesttoeters, luid en dronken, stoten bij de koffiemachine tegen een bureaumedewerker, die gelijk zijn overhemd naar de stomerij kan brengen.

Het kan vriezen en dooien in die wedstrijd. Saai en eindeloos geschuif, niemand die opkijkt van zijn computerscherm, of opwindend met opstootje na opstootje, een bruiloft in Kosovo die volkomen uit de hand loopt. Ik ga kijken.

En Engeland tegen Colombia? Ik vond vandaag een boek op het trottoir. Het leunde tegen een muur. Felle zon, nog een uurtje en de kaft was kromgetrokken. Sergej Lochthofen is de auteur. Vreemd genoeg was het boek door hem gesigneerd. De opdracht is in het Russisch geschreven. Iemands einde van een tijdperk wellicht. Engeland tegen Colombia, een doos vol oude Penguins, en Graham Greene is de auteur van ieder boek. Op vakantie in Colombia, en dit is je vondst. Een ruime kamer met een wiekende plafondventilator. De nieuwe vriendin komt je na haar werk afhalen. Je doodt de tijd in de hangmat, na twintig minuten lezen val je in slaap, het boek op je borst. Dan word je wakker in een nachtmerrie. Harry Kane staat naast je, verliefd, buigt naar je toe en kust je op vol op de mond.

 

Advertenties
Geplaatst in WK 2018 | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Omvallende decorstukken

Daar zat ik dan op mijn divan-bed, de goed op temperatuur gebrachte voetbaltoerist. Had ik niet superlatieven uitgestrooid over spelers van het Spaans elftal. De handkus van de Koning van Spanje was er niets bij. Olé. Wat een prutpartij voetbal was dat dan. Nee, helaas, helaas, Johan Cruijff is dood, en geen moederziel ter wereld heeft het in zich om het systeem te veranderen, weer lucht en ruimte binnen te laten. Dat voetbal van Spanje was een rouwproces dat nu al veel te lang duurt. Het was mooi geweest als de lichten in het stadion een voor een waren gedoofd. En dat uit de complete duisternis een tergend lang fluitsignaal had geklonken, als eindsignaal. Einde van een tijdperk met het Roi Soleil voetbal, einde van het tijdperk met het L’état, c’est moi voetbal van de trainer. Laat het weer terugkeren naar de spelers zelf, hun intuîtie, hun beslissingen op het moment zelf, hun ingeving en vorm van de dag. Het voetbal dat bepaald wordt door de speler in vorm. Het voetbal waarin de cultus van het onverwachte heerst.

Ondertussen wordt er ergens aan een bureau gewerkt aan een spionageroman. Het verhaal speelt zich af in de hoogste diplomatieke kringen. Ga er maar aanstaan. De baas van de FIFA die met koningen en staatshoofden verkeert, drie titelfavorieten die al naar huis zijn. De club van honderd miljoen die groeit. De komst van een volgende club, die van tweehonderdenvijftig miljoen, die niet lang meer op zich zal laten wachten. Daar gebeurt heel wat achter de schermen, verwikkelingen die alle beschreven zullen worden, en voor zinderende plots zorgen in dat boek. Waarin ook beschreven, het schandaal rond de coach van Argentinië, de beschuldiging van verkrachting die hem trof een week voor de start van het WK. In diezelfde week gingen Oerdom en Nogstommer van het Duitse Elftal op de foto met de president van het land van hun ouders, drie dagen voordat die zich liet herverkiezen. Terwijl in Spanje de baas van de bond zijn coach nog net niet met een gloeiende pook te lijf ging, maar hem ontsloeg een dag voordat de selectie naar Rusland vloog.

Vandaag Brazilië tegen Mexico. En daar verheug ik me weer op. Ik wil flitsende acties, kermende Neymars, zigeunerkind-verdwaald-in-donker-bos-blik uitdrukkingen op het gezicht van Willian, hij, een parel van het damesvoetbal. Ik verheug me op het verdedigen van Thiago Silva, voor wie het cruisen in een open Chevrolet en het onderbreken van een vijandelijke aanval ongeveer hetzelfde is. Ik wil aanstekelijke vreugde van Jesus, en het stille genie van Coutinho. Firmino mag ook weer eens meedoen, als er plaats voor hem is. Wie zou niet een grote hoorn ambachtelijk ijs van hem kopen. Paulinho, laat maar schuiven, weet precies de weg naar het doel. En Mexico bouwt een groots en grotesk decor voor dit alles. En omdat niets is zoals het is op dit toernooi zullen de Mexicanen na strafschoppen doorgaan en de Brazilianen huilend achterlaten tussen de puinhopen van de omgevallen decorstukken.

België – Japan. Ik heb schijt aan de Belgen. Misschien kijk ik, misschien ga ik een stuk fietsen. Ik denk het laatste. Misschien helpt dat, en wint Japan. Ik begrijp de Hup Zuiderburen-houding ook helemaal niet. Ik heb prima Belgische vrienden, maar spreek Nederlands op een Brussels terras en je wordt vies aangekeken. Dus laat maar.

Geplaatst in WK 2018 | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Voetbal voor Misantropen Verklaard

Ik ben weer terug. Gisteren in de trein van Linz naar Berlijn dacht ik op mijn laptop de twee wedstrijden te kunnen volgen. Helaas, de wifi was te zwak. Wat ik wel kon zien was dat een tijdperk ten einde liep, gesymboliseerd door de uitschakeling van Portugal en Argentinië. Messi en Ronaldo zijn de twee grote voetballers aan wie de rest van het elftal zich moest aanpassen. Aan het eind van hun carrière neemt dit groteske vormen aan. De toneelknechten zijn in de weer met de rekwisieten, in de kleedkamer wordt de ster gepoederd en een laatste spriet haar weggeknipt, een assistente bekijkt kritisch het shirt. Aan de voeten knielt de schoenmaker die de muil aan de voet past, en als het moment gekomen is flitsen alle schijnwerpers tegelijk aan, de grote voetballer maakt zijn actie en keert weer terug naar de kleedkamer, waarna het gesjouw op het toneel weer van voren af aan kan beginnen. Le Roi Soleil-voetbal, dat hebben we nu wel gezien.

Tezelfdertijd moet het maar eens afgelopen zijn met mijn zwartgalligheid. Tien minuten mij welgevallige wifi toonden dat Argentinië zelfs niet door de bende van Videla naar de finale kon worden gebracht. Idem dito voor Portugal, een hangen-en-wurgen elftal, waarvan ik dacht dat het een hechte roversbende zou zijn. Gewoon niet goed genoeg.

Op naar Spanje. Tegen Rusland. Met Tiem Kuipers als scheids. Eerste les voor misantropen. De Nederlandse scheidsrechter is dik miljonair, is het gewend in zijn bedrijf beslissingen te nemen, en moet op zijn goed Hollands een olijke peer zijn die je in een heel ver buitenland gewoon kunt aanspreken en een flesje fris mee drinken. Daar is niets mee aan de hand. Iedereen vindt hem de beste van de wereld. Dus dat wordt een fijne goede pot. En als het niet zo wordt, dan ligt dat niet aan hem. Oranje pet op, twitteraccount bij de hand, toeteren maar bij elke goede beslissing. Makelelie schijnt trouwens de sterren van de hemel te beoordelen daar boven in de videokamer. Ik zou met een gerust hart bij hem mijn rijexamen afleggen, echt waar.

Spanje dus. Eindelijk kan ik een wedstrijd in zijn geheel zien. Ik verheug me op Isco en ook op Iniesta, die nu geen extra meters voor Leo hoeft te maken, en ook niet doorplopend diens schaduw hoeft op te zoeken. Dit is zijn afscheid, hij weet het, en ik maak me sterk als hij dit toernooi niet zijn hele repertoire nog eens wil opvoeren. Diego Costa, de schitterende chagrijn, die verdedigers naar alle kanten doet omtuimelen, het gezicht van de kwaderik in een Hanna-Barbera cartoon, doelpunten die nog mooier lijken omdat hij zo heerlijk onverstoorbaar boos blijft kijken. Wat een wedstrijd, nu al, nog voordat hij is begonnen. Ramos, vind hem een etter, een misdadiger en wat-weet-ik, zo zonde dat Nederland niet zo’n verdediger heeft. De laatsten die met evenveel verve zo goed en zo meedogenloos voetbalden, waren Neeskens en Van Hanegem. En Hierro, als coach. Hierro als verdediger die naar voren kwam bij vrije schoppen en corners, scoorde, en omringd door een kluitje spelers weer terug liep naar de eigen helft. Hierro in de kleedkamer. Hij heeft Beenhakker’s poetische voordrachten nog mogen horen. Zou het? Ik vermoed dat hij brommend zijn veters strikte, de sokken optrok, zijn maten eens bekeek, Michel, Schuster, Sanchis, Gordillo, Hugo Sanches, Butre…alsof je die iets over voetbal kon vertellen. Hierro was een kop groter, en twee koppen groter dan Butragueño, sloeg op weg naar het veld een arm om de schouders van deze of gene. Dat zat wel goed. Nu ook. Geen coach die zo goed aan de rand van het veld kan staan als hij, wanneer hij, de arm om de schouders van een invaller, wacht totdat het spel stil ligt. Hij past ook voortreffelijk in het clichébeeld van de geexalteerde heilige dat door de eeuwen heen is ontstaan, dankzij de grotere en mindere Spaanse portretschilders: ogen ten hemel, waar blijft het wonder, is dit het wonder?

Later vandaag ben ik in een Berlijns onderkomen geval, artiestenhuis zonder geldelijke middelen of schoonmaker. Daar zullen vrienden zijn. Ik vrees dat ik van Kroatië-Denemarken slechts kleurige vlekken zal zien, televisies die buiten café’s en restaurants zijn opgesteld, maar vaak voor een deel aan het oog onttrokken door grote planten die een terrasje afschermen. Jammer. Ik zou graag het wezen van dit Kroatisch elftal doorgronden. Het is mooi, het is stil, de kracht schuilt in het blindelings begrijpen van elkaar. Er loopt geen enkele zeikerd in rond. Hopelijk komen ze een ronde verder, moet eigenlijk. Ze horen voor mij bij de beste vier.

Geplaatst in WK 2018 | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Namens de Directie

Messi tegen Ronaldo. Vandaag zien we de voorbereiding op het duel. Vergelijk het met twee boksers die om de wereldtitel zullen vechten, als ze ten overstaan van de pers elkaar diep in de ogen kijken. Zullen we het echt meemaken dat Uruguay van Portugal wint? En dat Frankrijk Argentinië verslaat?

De baas van Rusland geeft miljarden uit om dit wereldkampioenschap te organiseren. Infantino zweeft ergens, god weet waar, en staat iedere nacht ervan versteld hoe mooi de Russische vrouwen zijn, of de Siberische, de Tsjetsjeense en waar zijn grote vriend ze ook vandaan mag halen. Zijn grijns verdwijnt voorlopig niet van zijn gezicht.

Messi die slaapwandelend over het veld loopt, wakker schiet als de punten nodig zijn, de aanstaande paring met het land van Ronaldo verklaart veel. De fout van de Gea, het zogenaamde zwalken, de VAR die een buitenspeldoelpunt goedkeurt waardoor Spanje toch eerste wordt in de groep, ook die tweede plaats van Portugal komt niet uit de lucht vallen.

De aanstaande ontmoeting in Helsinki, direct na de finale, als de baas van de Verenigde Staten zijn loonzakje komt ophalen bij de baas van Rusland moet in het licht van de Messi-Ronaldo summit worden gezien. De twee beste voetballers van de wereld die tijdens een WK tournooi tegenover elkaar staan is de hedendaagse variant van een Maria-verschijning. De wereld straalt optimisme. Het volk krijgt wat het wil.

Primitief spelletje eigenlijk, dat voetbal.

Geplaatst in WK 2018 | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Toeval

De weg naar de finale tekent zich af. Messi tegen Griezmann. Ronaldo tegen Suarez. Gaat de kijker het duel Messi-Ronaldo mislopen?  We hebben het hier wel over een wedstrijd die door zeven personen op de hele aardkloot niet wordt gezien. De rest kijkt. Doelpunten veroorzaken aardbevingen en overstromingen. Als het heel erg spannend wordt, dan raakt de aarde uit balans en verschuiven de magnetische polen. De magnetische Polen, dat zouden ze wel willen. Ik droomde trouwens iets heel anders. Ooit als de aarde uitsluitend wordt bewoond door de heel rijken en de heel gezonden, zeg ergens in de tweeëntwintigste eeuw, zal een methode worden gevonden om het binnenste van de aarde als stralingsmotor te gebruiken. De lang gekoesterde wens om de aarde in een ruimteschip te veranderen, komt dan in vervulling. Dan kun je nog eens op een planeet landen die duizend keer zo groot is en daar een tijdje meedraaien. Echt, die klimaatverandering is zo gek niet. Het zet de lui aan het denken.

Waar je niet aan moet denken is dat Rusland van Spanje wint. Daarover straks meer. Eerst terug naar Messi-Ronaldo. Want als we dat hebben gehad, komt de koningswedstrijd: Ronaldo-Neymar of Messi-Neymar. Ziet U ergens een Russische naam opduiken?

Ik zie nog meer in het koffiedik waar ik met mijn vinger in poer. De andere tak van de paringen, dus die zonder Messi-Ronaldo-Griezmann-Neymar, heeft een Rakitic, een..eh Zweed of een Zwitser. Als Engeland of België dus tweede wordt in de groep, en dat gebeurt alleen als de een de ander laat winnen, dan mogen ze het pad bewandelen dat eventueel is uitgestippeld voor Spanje (kwakkelt) of Rusland (de baas van Rusland en de baas van de FIFA zijn vriendjes). Engeland – België zou zomaar een binnenstebuitenwedstrijd kunnen worden. De verliezer wint.

De hoop is dus op het befaamde zwarte paard. Senegal – Colombia. Dat wordt de wedstrijd die je vandaag moet zien. En laat er ergens een scenario zijn, alsjeblieft, waarin is voorzien dat Senegal eerste wordt in de groep en een ronde verder van België wint.

Rusland-Senegal is dan zomaar een mogelijke halve finale.

Geplaatst in WK 2018 | Tags: | Een reactie plaatsen

Kansberekening

De FIFA verdient vijf miljard euro of dollar of zwitserse francs met dit WK. Voor het idee maakt het niet uit welke van de drie valuta de juiste is. Het is gewoon heel veel onvoorstelbaar veel geld, een hoeveelheid waarvan je je kunt afvragen of zo’n bedrag aan de balie kan worden uitgekeerd en, indien ja, hoe lang het duurt voordat je het totale bedrag in handen, koffer, vrachtwagen hebt. Is het veel? Ik heb geen idee. De firma’s Neymar, Messi en Ronaldo zijn gezamelijk mogelijk ruim een miljard waard. Uruguay-Portugal, Frankrijk-Argentinië. Is het kapitaalverlies als leden van de honder miljoen club naar huis mogen gaan? Ik heb werkelijk geen idee. Ik geloof dat het niks uitmaakt. De klant wil altijd iets nieuws. Perisic bijvoorbeeld, die is veel te goed voor Inter. Hij is een belangrijk kandidaat-lid. Kane zondermeer, zal rustig voor tweehonderd miljoen of meer weggaan. Hoe fijn om over zulke bedragen te kunnen spreken. Waarom zou je nog twee-en-een-halve euro betalen voor een kop koffie? Ik vind dat behoorlijk kinderachtig eerlijk gezegd. Bij de supermarkt acht euro en elf cent betalen voor je boodschappen? Hoe komen ze erbij. Waarom kan dat niet gratis? Iets klopt er niet. Maar goed, de wedstrijden.

Mexico tegen Zweden en Duitsland tegen Zuid-Korea. Duitsland is na het doelpunt van Kroos in het voorportaal van het walhallah aanbeland. Iedereen houdt elkaar stevig vast, een enkeling kijkt nog bibberend van de rand van de wolk naar de treurnis waaraan ze zijn ontsnapt, dus dat gaat niet meer mis. Maar. Ze worden tweede in de groep. Dan is de volgende wedstrijd mogelijk tegen Brazilië. Aan de andere kant van de huiskamer speelt Mexico tegen Zweden. Dat wordt interessant. Zal Mexico zich laten opnaaien door Zweedse provocaties, of wordt dat ballenknijpen en duim in de reet steken door Mexicaanse verdedigers. Het Zweedse geweld is zo dom en lomp.  Kom ze niet tegen, Zweedse touristen op een terras, dronken en luidruchtig met die irritante kreunende taal van ze. Nee, viva Mexico alsjeblieft.

Maar wat gaan de Serven doen? Daar zal trots een grote rol spelen. Het geliefde buurland heeft alle drie de wedstrijden gewonnen. Daar ga je met je droom van Groot- Servië. Dus zij zullen op de eerste plaats spelen om het kampioenschap van de Balkan. Dat wordt moeilijk en mogelijk frustrerend. Vermoedelijk wordt de vijftigste overtreding dit toernooi op Neymar gevierd met een rode kaart. Servië – Brazilië kan zomaar de eerste frische fröhliche schoppartij van het WK opleveren. Maar willen de Brazilianen wel winnen en in de volgende ronde Duitsland tegenkomen? Wat weet de baas van de FIFA dat ik niet weet?En wil de baas van Rusland straks zijn hond en Merkel naast zich hebben als Fraulein Angela triomferend uit haar stoel opstaat en haar knuistjes schudt bij weer een doelpunt van Duitsland tegen de Russen? Wint Rusland wel van Spanje? Maakt het wat uit nu de FIFA die vijf miljard binnen heeft? Hoe lang is een Chinees? Is de aarde rond? Hoeveel inwoners heeft Qatar?  Waarom is gras groen? Wat zit er in melkchocolade? Vragen, vragen, maar ondertussen speelt het huiselftal van de wereldbond voetbal zich gewoon naar de volgende ronde, treft daar waarschijnlijk Mexico…en..waar is het speelplaan eigenlijk..het hele schema is in de war… Duitsland, auf Wiedersehen..het kan zomaar. Dat weet iedereen. En dat zijn de wedstrijden die vandaag worden gespeeld

Geplaatst in WK 2018 | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Piëteit

Je verwacht dat Sampaoli tegen Messi zegt dat hij zich niet langer laat piepelen. Na de WK staat-ie sowieso op straat dus tegen Nigeria wordt er gespeeld zoals hij het wil. Kun je negentig minuten lang in beweging zijn? Bal opjagen, meeverdedigen, van links naar rechts en niet alleen als het je zo uitkomt? Messi staart voor zich uit. Hij heeft alweer slaap. Sampaoli schrijft de opstelling op het bord. Messi kan op de bank beginnen. Gonzalo en Paolo voorin. We gaan voor de laatste kans. Iedereen naar buiten. Sampaoli maakt zijn meters langs de zijlijn. Op het veld scheurt iedere speer zijn anus in.

Messi, staart langs de ringen, zakt onderuit op de bank, het hoofd opzij, de mond open, een straaltje kwijl verdwijnt tussen de baardharen. Hij droomt. Hij droomt dat hij ontwaakt. Hij ligt bij iemand op schoot, rug en dijen steunen op stevige bovenbenen, een hand ondersteunt hem, zijn hoofd leunt tegen een bovenarm. Messi opent de ogen, en ziet hoe Ronaldo hem vol compassie aankijkt, een traan blinkt in een ooghoek.

Dat is de volgende foto voor Time Magazine. De Pietà van Michelangelo voor voetballers verklaard.

Geplaatst in WK 2018 | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen