Het Einde van Melancholie – Amateurtoneel

Barbara had gisteren haar man vermoord. Ze had hem, Götz, vergiftigd op de trouwdag van zijn zoon. De acteur die hem speelde had die dood minutenlang weten te rekken, zodat het stervensproces op kreperen leek: hijgen, zweten, vallen, struikelen, kronkelen, de kamer uit strompelen, uit de lift vallen, kruipen. De bijna dode opende zijn mond om iets te zeggen, maar de woorden bleven achter in zijn strot hangen. De acteur had vooraf tientallen scènes uit wild-west films bekeken. In die films kreeg de held, of nevenheld altijd wel de tijd om na veel struikelen of over balustrades vallen uiteindelijk te sterven in de armen van een geliefde of onder de bezorgde blikken van zijn kameraad.

Barbara, die echt heel slecht is, had natuurlijk alle grond om haar man te vergiftigen. Zodra ze eenmaal door had dat deze het verbond tussen hen beiden wilde schenden om haar, zodoende, aan justitie uit te leveren was zijn doodvonnis getekend. Kom niet aan Barbara. Het was imposant te zien hoe ineens de hele machinatie op gang werd gebracht en ze in een parallel leven de moord voorbereidde terwijl ze in de omgang met anderen gewoon de stijlvolle mevrouw bleef. Niets aan de hand in mensenland.

gd

Barbara’s methode was vrij effectief. Een omgekochte arts, toevallig ter plekke, stelde de dood vast. Zij, met een weinig gif in haar lijf, werd door dezelfde arts meegenomen naar het ziekenhuis. Ze verloor daar en passant het kind dat ze al had verloren. De verdenking viel op iemand anders. Doet dit proces ergens aan denken? Alleen indien je een gevorderd kijker bent van Sturm der Liebe.

Laten we nu eens naar Oekraine en Rusland kijken. Janoekovytsj was de convenant, zoals dat in de Mosestaal van de politici heette. Nu werd dat verbond verbroken. De Russen zagen hoe in hun Kiev een paar Europese homo’s victorie kraaiden en ferm met hun vuistjes schudden en dachten: “dat pikken we niet.” Al snel werd op de Krim een referendum georganiseerd. En zie, 130% van de bevolking sprak zich ervoor uit om voortaan de Russische vlag boven het parlementsgebouw te hijsen. Alles gebeurde volgens de regels; vertegenwoordigers van neo-nazistische partijen uit Hongarije en populistisch Frankrijk zowel als afgevaardigden van Die Linke uit de voormalige DDR waren erbij en keken ernaar.

In het Oosten van de Oekraïne werd de opstand geregeld. Eerst straatgevechten en dan de intimidatie, daarna kwamen de amateurtoneelgezelschappen die uit delinquenten en andere zware jongens bestonden. Ze stapelden autobanden op elkaar, zwaaiden met vlaggen en speelden Maidannetje. Niet veel later werden politiebureau’s overvallen, wapens buit gemaakt en verschenen Russische instructeurs en voordat je het wist was er zwaar geschut, reden tanks door de straten en werd een verkeersvliegtuig uit de lucht geschoten. En wie waren het schuld? Verhofstadt en de fascisten in Kiev. Geweldig, helemaal Barbara.

Volgens mij keek hij ook, de Vamp.

| Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het Einde van Melancholie – De Ontbijtmonologen

Gisteren was het weer zover, een van de hele grote momenten bij Sturm der Liebe. Iedere avond kijk ik naar twee of drie afleveringen. Oude afleveringen zijn dat. Ze zijn nu in Duitsland inmiddels elfhonderd afleveringen verder. Maar ik vermoed dat het ergens behoorlijk is misgegaan, gewoon omdat het soort scène dat ik gisteren zag niet meer erin voorkomt; de poli-parabelliteit is verloren gegaan.

Welnu Barbara, het veruit allerslechtste karakter van de laatste duizend afleveringen, zwart haar, verleidelijk, demonisch, kasteelroman, bekende eindelijk ten overstaan van haar man Götz waarom ze haatte. Ze had haar kind verloren door toedoen van een telg van de familie die ze sowieso al haatte, maar deze haat kwam er nog eens bij. (Dat van dat ‘toedoen’ had ze trouwens verzonnen; haar val van de trap was niet het gevolg van een duw. Ze bleef met haar laarsje achter een traproede steken.)

Het kind was niet het kind van Götz, alhoewel hij dat aanvankelijk dacht, maar van zijn zoon, die, op het moment van het verwekken -in een berghut tijdens een stormachtige nacht- niet wist dat hij het met zijn schoonmoeder deed, en zij wist niet dat ze het met haar schoonzoon deed.

Barbara legde haar haat uit, niet klinisch maar vol drama en wrange wronge trekken in haar gezicht, tranen, wanhoop, verdriet. “Als je voelt dat het kind in je sterft.” “En als het dood is, het gevoel dat er niets meer is.” “Als je Robert (de ‘angebliche’ duwer) dan gelukkig met zijn kind in de tuin ziet” “Zou je dan ook niet haten?”

hqdefault

Ja, natuurlijk! Dat wil de traditie. In het oude testament en ook de Griekse tragedies werd er al voor minder op uit getrokken om een volk uit te moorden of op zijn minst af te slachten. En dat was juist het grote van die scène met Barbara. In die oude verhalen werd een beslissing heel summier aangeduid en het verdriet of het horen van de tijding werden in een regel tijd afgehandeld. Barbara maakte aanschouwlijk wat er in een oud-testamentische kop rondgonsde; haar verdriet was het verdriet van alle tijden.

Haar man trok aan zijn stropdas, een teken dat hij geen lucht kreeg en een paniekaanval naderde. In de naam van het Duitse volk en de rest van de westerse beschaving verliet hij vol afgrijzen en misprijzen de kamer.

Duitsland. Het land staat voortdurend in de krant. Ook in hun nationale natie krant, de Bild Zeitung. Die link heb ik nog nooit gelegd. Bild en Sturm der Liebe. Ik kijk ook omdat ik op die manier begrijp hoe in de jaren negentienhonderdtwintig het alledaagse nationaal-socialisme geleidelijkaan de gezinslevens kon binnendringen. Uiteindelijk moest edereen overtuigd raken. Heim is een mantra.

Om even op het vorige hoofdstukje -Mickey- terug te komen, mijn schimmig vagend beeld van Fleur in Zuid-Amerika, dat meer een gevoel was van een gewisse presentie dan een poging tot visualisatie, dat gevoel en een beeld dat nooit een heldere vorm aannam, was mijn bijna-doodervaring. Iets zegt me dat we dit doorlopend hebben, dag-in, dag-uit, en er ook naar verlangen.

Geplaatst in Het Einde van Melancholie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Het Einde van Melancholie – Mickey

Ik mocht dat altijd graag zien, korte beelden van Clarence Seedorf in Brazilië, in het zwart-wit shirt van Botafogo. Af en toe schoot hij een bal van dichtbij binnen, als om aan te tonen dat hij gewoon een van de elf was, en niet de voetballer die met drie verschillende clubs de Champions League had gewonnen, die op alle Europese velden had gespeeld, in een elftal met voetballers die zijn teamgenoten alleen van filmpjes kenden, en van de vroege versies van Playstation. Het maakte me plaatsvervangend vrolijk, en trots was ik eigenlijk ook, al heb ik van mezelf nooit begrepen waarom. Misschien omdat hij als Nederlander in de Braziliaanse competitie speelde, en dat met zijn 38 jaar, en, met zichtbaar plezier, zijn tegenstanders piepelde alsof hij in het Oosterpark in een partijtje meebalde, en dat iedere dinsdagmiddag?

Het verwegverlangen bekroop me in ieder geval. Ooit moest ik toch eens naar Brazilië gaan, naar Rio, en een wedstrijd zien. Daar denk ik dan houten banken bij, hooguit plek voor twintigduizend lui en palmbomen in zicht. In een paal hangt een megafoon, het geluid dat daar uit komt verstaat niemand. Zo is het natuurlijk niet. Wat ik beschrijf is een veldje ergens in Chili, een dorp ten noorden van Santiago, waar ik een oefenwedstrijd van Universidad Catolica zag, alleen omdat Gorosito meedeed.

Clarence Seedorf ging halverwege bij Botafogo weg, omdat AC Milan hem nodig had. Stond-ie ineens met een dikke sjaal om zijn nek in het vochtige en koude San Siro, en het enige dat aan Brazilië deed denken was Kakà die voor zijn neus heen en weer holde. Silvio B. was weer de baas. Berlusconi, met al zijn esthetische correcties, hij lijkt op Mickey Mouse die op grimmige wijze oud is geworden, nadat hij in Hollywood is afgeserveerd. Mickey heeft in Florida zijn muizenoren laten verwijderen, mensenoren ervoor in de plaats. En nu is het nog steeds niet goed, nu hij plots op Berlusconi lijkt.

4860212-1x1-940x940

Die dus.

Iedere wedstrijd moest Seedorf horen dat hij Montolivo moest opstellen, een hele vervelende, trage speler, die ook hele stomme overtredingen kon maken. Hij doet dit seizoen weer mee, is aanvoerder, en met Milan gaat het nog steeds hommeles. Hoe moest Clarence van dat zootje ook in een paar maanden tijd een elftal maken? Ik ga het niet uitleggen. Berlusconi stuurde hem de laan uit. Dat had er meer mee te maken dat Seedorf een heel erg zwarte huid had, dan met ontbrekende kunde. Op het veld zijn het allemaal speeltjes, daar kan je vanuit de presidentiele stoel in je stadion nog met koloniaal genoegen naar kijken. Een trainer is andere koek, die zit al bijna bij je aan tafel, wordt bij je thuis uitgenodigd. Inzaghi, we noemen hem Pippo, werd de opvolger. Die had toch iets meer weg van een hulpbutler. Seedorf zette je hooguit als piccolo bij de lift, en die had Silvio in zijn villa in Arcore niet. Nu is Mihajlović de trainer, zijn lijfwacht.

Zuid-Amerika, het is me wat. Ineens schimde een Nederlandse schrijfster in mijn herinnering rond. Ik wist zowaar haar naam nog, alhoewel enigszins verkeerd gespeld, Bourgogne in plaats van Bourgonje, Fleur de voornaam. Is ook eigenlijk moeilijk te vergeten zo’n naam die dankzij reclamedoeleinden ongewenste associaties oproept met kruidenthee en luchtverfrisser. Kan zij ook niets aan doen. En toen zij daar was, in Chili in de jaren zeventig toen daar de pleuris uitbrak, toen was zij echt alleen naam, schrijfster, jong en dat wat je erbij voorstelde, iets dat nu in retrospectief met een bijna-doodervaring te maken had. Het is vreemd hoe iemand aan de uiterste grens van je leven meedoet, alsof het verwegverlangen geldt voor een gebied waar leven en dood betekenisloze begrippen zijn.

Geplaatst in Het Einde van Melancholie | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het Einde van Melancholie – Degradatievoetbal

Dit is klasse, schreef ik in de chatbox: Piraten, schip doormidden geschoten, iedereen drijft tussen het wrakhout. Mij stond meer de stripverbeelding van Asterix voor ogen, waarin de Gallische held weer eens het schip van Roodbaard keldert, dan de wedstrijd van het Nederlands Elftal tegen de Tsjechen. Het laatste kwartier daarvan had in al zijn vertwijfeling iets van de laatste restjes Duitsland die in Berlijn weerstand boden tegen de naderende Sovjets, of, vredelievender uitgedrukt, bracht het ook de laatste wedstrijd van het Duits elftal tijdens het WK in Frankrijk terug in gedachte. Toen, tegen Kroatië, stuurde Vogts al zjn spitsen in het veld om de 1-0 achterstand ongedaan te maken. Zelfs de buschauffeur moest opdraven in Lyon. Wat een nare plaats ook om juist daar ten onder te gaan. Het werd langzaam donker op het veld, hoewel niet zo duister als het lange tijd in de hoofden van de na-oorlogse Duitsers is geweest. De Kroaten, met een man meer, schoten er nog twee in.

Na de interland in Amsterdam brandde de Arena niet af. Helaas.

Ik kijk het programma Voetbal Inside. Ik vind dat vermakelijke TV. Tegelijkertijd geeft het ook aan wat er zo ontzettend mis is in Nederland. Derksen en Genee vinden het niet genoeg om twee keer per week daar aan tafel gezellig over voetbal te kouten. Ze beseffen terdege dat hun populariteit de kassa laat rinkelen. Dus zijn ze voortdurend onderweg, zowel in het land als op radio en TV. En brengen cultuur onder de mensen, de cultuur van graaien wat je graaien kunt en daar gezellig over doen, zo heel gezellig onder elkaar, bij elkaar, de witte mensen buurthuis cultuur waar het frituurvet altijd vers is en het bier gul stroomt. Nederlands wordt zo plat gesproken dat de buitenlui het niet begrijpen. Dat Nederland wordt in kaart gebracht door de schnabbelaars, door duizenden schnabbelaars die hun mond niet kunnen houden.

Ik lees het gerucht dat Seedorf mogelijk bondscoach wordt. En denk ook aan Nigel de Jong, een van de hele grote spelers tijdens de laatste twee WK’s, en die nu buiten iedere nabeschouwing wordt gelaten, alsof het er niet toe deed of hij wel of niet meespeelde. Nou Seedorf bondscoach en laat hem dat alsjeblief tot zijn vijfenzestigste blijven, dan heb je hier alvast het systeem, de namen mag jezelf invullen, zolang een ervan niet Buma, Van Dijk, Depay of Rekik is: doelman/vier verdedigers/verdedigende middenvelder voor de verdediging/twee verdedigende middenvelders/aanvallende middenvelder/Bazoer/spits. Daar mag je een afspiegeling van het AC Milan middenveld Seedorf-Pirlo-Gattuso in lezen, en Shevshenko die ze er gewoon in schoot.

En hoe het beter wordt, weet ik ook. Taal. Taal is een thuisland. En gif, gif is de motor, met eerzucht daaraan gekoppeld. Trots en Voldoening.

196351hp2

Taal: Al die jochies die nu bij middelmatige clubs verpieteren, degradatievoetbal spelen, en tevreden zijn met een paar miljoen per jaar. Neem ze die paar miljoen per jaar niet af, ik zou die ook wel willen hebben. Breng het salarisplafond in Nederland naar vier miljoen netto. In het buitenland ben je een vreemde. Dat merk je aan alles. Alles wat je eigen taal spreekt benadrukt de ballingschap. In het buitentaalse gebied is alles onbekend, de cultuur en afkomst van medespelers, de cultuur en geschiedenis van de club waar je speelt, de geschiedenis van stad, streek en land, het spel zelf. Dus alles wordt gemeenplaats. Blijf in je eigen taalgebied en je wordt wijs. En die wijsheid geeft kracht.

Gif/Eerzucht: Zorg dat je club een grote club in Europa wordt. Waren Wijnaldum en Memphis bij PSV gebleven dan hadden ze daar meer aan gehad als voetballer, zeker met die Zuid- Amerikanen om zich heen. Waren ze bij Ajax en Feijenoord niet zo krenterig geweest dan hadden ze nu geduchte elftallen. Als de Arena echt afbrandt al helemaal, want in die zwembadgalmhal zal het nooit iets worden met die zingende sukkels en de oude was die nog steeds in de nok hangt.

Maar.

Om eerlijk te zijn, veel kan het me niet schelen.

Geplaatst in Het Einde van Melancholie | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het Einde van Melancholie – Niets in het Bijzonder

Opgestaan na een onmogelijke nacht. Tot vijf uur in de ochtend cirkelde een mug om mijn hoofd, een bespoten hoofd, tot een landing kwam het niet. Miniatuur luchtaanvalgeluid naderde en verwijderde zich weer. Een mug wordt ook moe. Opgestaan natuurlijk en met bloedende ogen de kamer rondgelopen, op zoek naar de constructie van lijfje op zes ragfijne bijna onzichtbare poten. Sommige sliepen, en lieten van hun leven niets dan een wazig rood vlekje achter. Een was de zoemer, volgeladen met mijn bloed. Toen ik in bed ging, begon het gezoem opnieuw.

CRbgBpjW0AAz7QG

Hoe ik dan tijdens de eerste wankele minuten na het opstaan, na vier-en-een-half uur slaap, dacht aan de welvaart in West Europa tijdens de vorige eeuw, is me niet helemaal duidelijk. Ik heb gisteren tijd besteed aan het verzamelen van foto-materiaal: foto’s van de Operatie Vula. Zo heet ook een boek, geschreven door Conny Braam. De anti-apartheids beweging en hoe op zijn John LeCarré’s documenten en informatie werden gesmokkeld naar het ANC in Zuid-Afrika. Dat was ik helemaal vergeten. Al die actie’s toen. Met de foto’s erbij, wat ik al zei. In zwart wit en kleur, kapsels en een andere fotokwaliteit, van toen het nog niet nog meer moest lijken dan het in het echt al deed.

Dus duiken jaren zeventig foto’s ook op in mijn herinnering, van jonge mannen met een ander soort kapsel, haar dat de oren compleet toedekte en iets weghad van een harige helm, of een helmvormige pruik. Wijd uitlopende pijpen, strak bij de heupen, colberts, snorren, mini-jurk, ogen gericht op iets of iemand buiten het blikveld van de camera, zwarte dames met opgestoken kapsel, sigaretten, ford mustang. Die jongelingen zagen er nogal ouwelijk uit; oud zoals je eruit ziet wanneer je jong bent, bedoel ik.

Dat.

En ik dacht dat het in de na-na-oorlogse jaren van de vorige eeuw in toenemende mate steeds beter ging met de west-europese bevolking. Stijgende welvaart liet zware vormen verdwijnen. Meubels en levenshouding werden licht en vervangbaar. Alle sociale diensten bloeiden. Dat was de koude oorlog voor de mensen thuis.

Ik dacht verder. Het moest noodgedwongen goed gaan in het westen, aan deze kant van het oosten met zijn Soviet grijsheid en de in zichzelf wegzakkende armoede en logge vuile industrie. Dan konden ze in het oosten nog zoveel vlaggen zwaaien bij zonnige optochten of medailles winnen, uiteindelijk moest dat dagelijkse westerse geluk die lui daar behoorlijk steken. En de partijleiders al helemaal.

Ik heb natuurlijk geen gelijk. Het is gewoon frappant. In de jaren negentig liep dat allemaal terug. Het gaat nog steeds goed, maar anders.

Geplaatst in Het Einde van Melancholie | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Renzi en de Barbaren

Video-Renzi

De mijnheer met de wratten in het gezicht is Matteo Renzi. Hij is op dit moment de eerste minister van Italië. Voor hem was Enrico Letta dat. Die was van dezelfde partij. Letta moest gaan, niet vanwege ziekte, corruptie of omdat hij de verkiezingen had verloren. Hij moest gaan, omdat hij het niet goed deed. Dat vond vooral Renzi, en die werd daarop kalief in plaats van de kalief. En dat gebeurde zonder verkiezingen.

De video toont Renzi in een nogal bizarre situatie. De designer van de studio staat in een lange lijn van ontwerpers, waartoe ook Bernini behoorde. In die zin zit de eerste minister nogal pontificaal in het midden van de fontein en houdt toch zijn schoenen droog. Maar dat is niet zo bizar. Meer is dat de houding en de positie van de journalisten. Kultuurhistorisch kun je hun pose met een hele reeks thema’s van schilderijen uit de renaissance in verbinding brengen: de volgelingen aan de voeten van Jezus of de leerlingen van Aristoteles, Maria en Maria Magdalena aan de voet van het kruis, de herdersjongens in het gras.

Zodra de camera uitzoomt en het publiek in het beeld komt en daarmee ook een totaalblik op de studioinrichting wordt geboden, wordt een andere dimensie aan het beeld toegevoegd. Renzi wordt farao, maar ook Captain Kirk, en komt in een korte spacetrip aan in de wereld van Erich von Däniken.

Op het moment dat de video begint te lopen zal Renzi ongetwijfeld over veel belangrijkere zaken zijn mening hebben gegeven. Dit alles in het kader van de transparantie.

Van Renzi is bekend dat hij zijn redevoeringen houdt zonder ze van een papiertje op te lezen. Dat vind ik een behoorlijk plus. Hij is ook een begenadigd retoricus, en dat moet ook wel, omdat in de Italiaanse politiek het er vooral om gaat elkaar zoveel mogelijk vliegen af te vangen.

Maar praten doen Italianen sowieso graag. En daar is niks mis mee, maakt het leven zelfs plezieriger. Het gemurmel voor de bar, op het plein, onder de galerijen, op de trappen, op de rand van een fontein, het behoort allemaal tot die geweldige cultuur die, eigenlijk, er toe dient om de dingen op hun plaats te praten. En als er iets gebeurt waar het hele land een mening over heeft dan zal in en buiten iedere bar luid en met volle inzet daarover worden gesproken.

En zo moet ook de uitval van Renzi naar het Feyenoord bestuur worden begrepen, als hij, niet geheel zonder trots op zijn spitsvondigheid, zegt, dat de reactie van hen uit een woord met vijf letters bestaat: scusa. Daarna doet hij iets wat zijn adviseurs hem eigenlijk moeten afraden, hij voegt er “I’m sorry” aan toe, met een uitspraak die vrij hulpeloos klinkt. Een oplettende buitenlander denkt dan al makkelijk:”Die redt het niet.” Iedere oplettende toeschouwer, die niet meteen wordt meegenomen door de weergaloze retoriek, zal vanaf die zin even een ommetje maken, bij het denken langzaam over zijn kin wrijvend.

Scusa. Ja. In principe zou die travestiet in het Vaticaan ook gevraagd moeten worden of God al zijn excuses heeft aangeboden dat ‘Hij’ dit soort Feyenoord fans heeft geschapen. Hoogstwaarschijnlijk verschuilt Jorge Mario zich onder het papale bed. En God ook.

In plaats van te reageren alsof hij bij het nemen van een aperitief zijn woordje doet, kan hij zich ook gedragen als de eerste minister die hij is. En daarbij het volgende in overweging nemen.

In het internationale voetbal reist een bepaald mensensoort mee, dat, zodra ze in anoniemen getale kunnen optreden en door alcohol zijn beneveld, gewelddadig en vernielzuchtig wordt.
Dat is niet een mogelijkheid, maar een zekerheid.

Deze mensensoort is niet in historische pronkstukken geinteresseerd. Het zal ze echt worst wezen of ze op een parkeerplaats, aan de rand van een vuilnisstortplaats, voor het station of op Piazza di Spagna luid en laveloos worden.

Je hoeft niet van ze te verwachten dat ze onder de indruk raken van monumenten, of er met ontzag naar gaan kijken.

Ze zullen altijd aan drank komen.

Wijs geen plek in het midden van de stad aan. Stuur ze naar de periferie.

Weet dat je altijd scharrelaars zult hebben die uit alle supermarkten om de hoek en verderop bier en andere sterke dranken zullen aandragen. Gouden business!

Ik schrijf het hier in vijf minuten op.

Een eerste minister zou beter moeten weten. Maar dat deed hij natuurlijk. Aanval is de beste verdediging, ook onder rederijkers.

Donderdag volgt de slag om Rotterdam. Benieuwd hoeveel gewonden en schade dat gaat opleveren. Renzi zal daarvoor voor een deel verantwoordelijk zijn.

Geplaatst in op de tribune | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De Jacht op Kargbo

Het kan snel gaan. Gisteren was het Charlie, vandaag is het Kargbo. Twee reporters van De Volkskrant legden hun oor te luister bij twee boeven uit de gokwereld en gingen op zoek naar bewijzen die ze niet vonden, maar toch publiceerden. Dezelfde dag en de dagen erna hielden collega’s in dezelfde krant het vuurtje gaande. In ieder artikel werd alvast aangenomen dat er stront aan de knikker zat en dat het grootste deel daarvan door Ibrahim Kargbo er eigenhandig op was gesmeerd. Als je niet volhoudt dat hij schuldig is dan is zo’n artikel eigenlijk een flutartikel. En dat kan niet natuurlijk. Dus Kargbo moet hangen.

In de internetwereld en ook de gewone daarbuiten worden telefoondraden gespannen die dwars door de eeuwen heen lopen. De witte man die plots in Kargbo’s leven opduikt en hem tijdens een gesprek beschuldigt, spiegelt zich aan de komst van de witte man in een dorp in Sierra Leone een paar honderd jaar geleden, of de witte man die de strop legt om de hals van een zwarte die door een wilde meute eerst is opgejaagd en dan in het nauw gedreven.

In deze linea staat een lange moralistische uitweiding.

En in deze alinea schrijf ik verontwaardigd over de media.

In deze zin schrijf ik dat zulks geen zin heeft.

Matchfixing, nieuwsfixing of politfixing, wat zou het.

Peter, met wie ik jaren in een elftal heb gespeeld, kon zich verschrikkelijk kwaad maken over de beslissingen van een scheidsrechter; hij kon ook heerlijk in zo’n woede blijven hangen, waardoor het spel minutenlang aan hem voorbijging. Op een gegeven moment moest je daar iets van zeggen, want hij was de spits en hij schoot er iedere wedstrijd op z’n minst een in, dus ‘concentreer je nu eens op die bal, godverdomme.’ Dat ene doelpunt hadden we vooral nodig in wedstrijden waarin de scheids het liet afweten. Ik geloof niet dat ze bij de tegenpartij met zijn allen hadden gelapt om die voor de wedstrijd een gesloten envelop te kunnen geven. Maar er viel evengoed weinig aan te doen. Zo’n scheids is net als het weer; je kunt vloeken wat je wilt, maar als het giet dan giet het.

De vrijheid van meningsuiting is een anachronisme. We kennen alle meningen immers al. We beleven het genoeglijke en vermakelijke, soms irritante proces waarin iets zo moet zijn als dat het eruit ziet. Dus kun je dingen opschrijven, zeggen of doen zoals het je uitkomt, zolang je aan de goede kant van de beeldvorming staat. Nu is Kargbo de lul.

Bij Voetbal International op tv, mijn favoriete soap, waar alles en iedereen over de hekel wordt gehaald, bleven ze er opvallend rustig over. Veelzeggend zwijgend kwamen ze in beeld, de heren Van der Gijp, Kraay Jr en Derksen, die zelf jarenlang in de kleedkamer hun momenten voor, tijdens en na de wedstrijd hadden meegemaakt. Dit zwijgen leek op een moment tijdens de rust, een zwijgen dat verbroken werd met de opmerking: “En, wat gaan we doen jongens?”

| Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen