Lees een Boek

Laat ontbijt vandaag op mijn balkon. Uitkijkend over de daken, de naaldtoren in zicht, klinkt plotseling ‘Dancing Queen.’ Ergens wordt iets opgebouwd en getest. Het communitykijken gaat hoogstwaarschijnlijk door. Er zijn genoeg toeristen in de stad. Dancing Queen, Abba, o ja, Zweden is veel meer dan Ikea en dat vervelende elftal dat op het WK rondschopt. Ik denk aan het boek 491 van Lars Görling dat ik twee generaties geleden las. Een dik boek met kleine letters en een plastic beschermkaft, vergeelde bladzijdes al. Zo deprimerend en intens, ik verdween bijna tussen de regels, om aan de andere kant ervan, in een duister en natgeregend Zweden weer tevoorschijn te komen. Lars Görling, daar was iets mee. Jong van huis weg, jeugdhuizen, zelfkant, jazz, film, Stockholm begin 1960ter jaren, zelfmoord in de zomer van 1965, nog net geen vijfendertig jaar oud. Zweden, dat is ook Ingmar Bergman en zijn vroege films waarin kleuren afwezig zijn en het felle licht een metafysische duiding geeft aan de gebeurtenissen. In het zuiden van het land zien ze aan de horizon de kust van Polen, ooit Pruisen. Ze gingen er heen om te brandschatten, plunderen en verkrachten. Misschien vochten ze tegen Zwitserse huursoldaten, lange tijd de beste vechtmachine die er op de Europese slagvelden huishield. Er was ook iets met Zweedse vrouwen, maar die doen nu niet mee.

Ik heb geen idee of Zweden tegen Zwitserland een interessante wedstrijd wordt. Dat kan zomaar gebeuren.

Ik denk al de hele tijd aan Japan, terwijl ik dit schrijf. Viel in die wedstrijd tegen België een speler onnodig om? Maakten ze ook maar één overtreding? Bestaat de term ‘gentlemanvoetbal?’ Waarom moesten ze verliezen?

Bij de Zwitsers is geloof ik Behrami de mijnheer. Ik vermoed dat hij een bijzonder goed gevoel voor humor heeft, en met een enkele opmerking of gezichtsuitdrukking de stemming laat keren. Deze houding heeft hij ook op het veld. Één actie, en de wedstrijd kantelt. Balkanzwitsers, daar broedt iets. Ook het enige elftal waaraan je kunt zien dat er louter miljonairs op het veld staan. Het stadion krijgt iets van een groot kantoor met prachtig zicht en een geruisloze airco. Komt dan een troep Zweden binnengestormd, met feesttoeters, luid en dronken, stoten bij de koffiemachine tegen een bureaumedewerker, die gelijk zijn overhemd naar de stomerij kan brengen.

Het kan vriezen en dooien in die wedstrijd. Saai en eindeloos geschuif, niemand die opkijkt van zijn computerscherm, of opwindend met opstootje na opstootje, een bruiloft in Kosovo die volkomen uit de hand loopt. Ik ga kijken.

En Engeland tegen Colombia? Ik vond vandaag een boek op het trottoir. Het leunde tegen een muur. Felle zon, nog een uurtje en de kaft was kromgetrokken. Sergej Lochthofen is de auteur. Vreemd genoeg was het boek door hem gesigneerd. De opdracht is in het Russisch geschreven. Iemands einde van een tijdperk wellicht. Engeland tegen Colombia, een doos vol oude Penguins, en Graham Greene is de auteur van ieder boek. Op vakantie in Colombia, en dit is je vondst. Een ruime kamer met een wiekende plafondventilator. De nieuwe vriendin komt je na haar werk afhalen. Je doodt de tijd in de hangmat, na twintig minuten lezen val je in slaap, het boek op je borst. Dan word je wakker in een nachtmerrie. Harry Kane staat naast je, verliefd, buigt naar je toe en kust je op vol op de mond.

 

Dit bericht werd geplaatst in WK 2018 en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s