Omvallende decorstukken

Daar zat ik dan op mijn divan-bed, de goed op temperatuur gebrachte voetbaltoerist. Had ik niet superlatieven uitgestrooid over spelers van het Spaans elftal. De handkus van de Koning van Spanje was er niets bij. Olé. Wat een prutpartij voetbal was dat dan. Nee, helaas, helaas, Johan Cruijff is dood, en geen moederziel ter wereld heeft het in zich om het systeem te veranderen, weer lucht en ruimte binnen te laten. Dat voetbal van Spanje was een rouwproces dat nu al veel te lang duurt. Het was mooi geweest als de lichten in het stadion een voor een waren gedoofd. En dat uit de complete duisternis een tergend lang fluitsignaal had geklonken, als eindsignaal. Einde van een tijdperk met het Roi Soleil voetbal, einde van het tijdperk met het L’état, c’est moi voetbal van de trainer. Laat het weer terugkeren naar de spelers zelf, hun intuîtie, hun beslissingen op het moment zelf, hun ingeving en vorm van de dag. Het voetbal dat bepaald wordt door de speler in vorm. Het voetbal waarin de cultus van het onverwachte heerst.

Ondertussen wordt er ergens aan een bureau gewerkt aan een spionageroman. Het verhaal speelt zich af in de hoogste diplomatieke kringen. Ga er maar aanstaan. De baas van de FIFA die met koningen en staatshoofden verkeert, drie titelfavorieten die al naar huis zijn. De club van honderd miljoen die groeit. De komst van een volgende club, die van tweehonderdenvijftig miljoen, die niet lang meer op zich zal laten wachten. Daar gebeurt heel wat achter de schermen, verwikkelingen die alle beschreven zullen worden, en voor zinderende plots zorgen in dat boek. Waarin ook beschreven, het schandaal rond de coach van Argentinië, de beschuldiging van verkrachting die hem trof een week voor de start van het WK. In diezelfde week gingen Oerdom en Nogstommer van het Duitse Elftal op de foto met de president van het land van hun ouders, drie dagen voordat die zich liet herverkiezen. Terwijl in Spanje de baas van de bond zijn coach nog net niet met een gloeiende pook te lijf ging, maar hem ontsloeg een dag voordat de selectie naar Rusland vloog.

Vandaag Brazilië tegen Mexico. En daar verheug ik me weer op. Ik wil flitsende acties, kermende Neymars, zigeunerkind-verdwaald-in-donker-bos-blik uitdrukkingen op het gezicht van Willian, hij, een parel van het damesvoetbal. Ik verheug me op het verdedigen van Thiago Silva, voor wie het cruisen in een open Chevrolet en het onderbreken van een vijandelijke aanval ongeveer hetzelfde is. Ik wil aanstekelijke vreugde van Jesus, en het stille genie van Coutinho. Firmino mag ook weer eens meedoen, als er plaats voor hem is. Wie zou niet een grote hoorn ambachtelijk ijs van hem kopen. Paulinho, laat maar schuiven, weet precies de weg naar het doel. En Mexico bouwt een groots en grotesk decor voor dit alles. En omdat niets is zoals het is op dit toernooi zullen de Mexicanen na strafschoppen doorgaan en de Brazilianen huilend achterlaten tussen de puinhopen van de omgevallen decorstukken.

België – Japan. Ik heb schijt aan de Belgen. Misschien kijk ik, misschien ga ik een stuk fietsen. Ik denk het laatste. Misschien helpt dat, en wint Japan. Ik begrijp de Hup Zuiderburen-houding ook helemaal niet. Ik heb prima Belgische vrienden, maar spreek Nederlands op een Brussels terras en je wordt vies aangekeken. Dus laat maar.

Dit bericht werd geplaatst in WK 2018 en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s