De finalisten

Of ze het in Belgrado en in de binnenlanden van Servië berouwen dat ze die oorlog hebben gevoerd? Alleen vanwege het voetbal zou je wensen dat de regeringen van de nieuwe republiekjes op een bergplateau bijeen kwamen om opnieuw de republiek Joegoslavië uit te roepen. Behalve het bouwen van scholen, het aanleggen van mooie asfaltwegen, het bevorderen van tourisme, wereldvrede en het stoken van spiritualiën waar je gek noch blind, agressief of impotent van wordt, zou ook wereldkampioen voetbal worden in de herenigingsverklaring zijn opgenomen. En dat je gerust in een woonwagen mag wonen en daarmee vrijelijk door het land mag bewegen. Nee, nu voetballen de emigranten op een hobbelig veld ergens in Midden-Amerika tegen een selectie van de plaatselijke bevolking. De eenvoudigste schijnbewegingen mislukken vanwege de knollen en kuilen in het veld. Langs de lijn is het gezellig, een bandje speelt, paartjes dansen, de rook van een speenvarken boven het vuur trekt over het veld,. Na de eerste helft houdt iedereen er mee op, ook omdat ze tijdens de wedstrijd bier en rum drinken om de dorst te lessen. Niemand heeft de uitslag bijgehouden. De emigranten praten over Susic en Stojkovic, trekken een lokale schoonheid op schoot en beginnen te zingen. Ver na middernacht brandt de kantine af. Maar dan slaapt iedereen al. Costa Rica – Servië lijkt me wel wat.

Das Deutschland. Ik schrijf dit en buiten in de binnenhof, die door de omringende muren een uitstekende akoustiek heeft, spelen en schreeuwen de kinderen van de Duitse boven-gemiddelde-inkomensgezinnen. In een van de nieuwdure flats woont ook een jonge vader met een slecht functionerende telefoon, schreeuwt altijd als hij zijn gesprekken voert. Gisteren was-ie zo kwaad dat zijn stem oversloeg. Daar kondigde zich een scheiding en een hartinfarct aan. Gisteren ook bracht ik een fles bier terug naar de supermarkt. Hij lekte. In de supermarkt was geen kantoor. De deur naar de flessenverzamelruimte stond open. Daar trof ik een man die halfdwaas voor zich uit staarde. De hele dag in een vensterloze ruimte, waar de hitte van de vorige dagen hing en de lucht die uit al die lege flessen opsteeg, hij was toch nog zo vriendelijk om te zeggen dat ik de fles gewoon bij de kassa kon afleveren. Hetgeen ik deed toen ik er aankwam met twee nieuwe flessen, zes eieren en een pak pasta. Ik moest zo’n fles de volgende keer bij de kassa afgeven. Dat deed ik toch nu, was mijn verbouwereerde antwoord. Voordat ik inkopen deed, was het strenge antwoord van de jonge medewerker. Ik hield mijn mond. Tegen zoveel logica kon ik niet op. De medewerker tikte op zijn kassa, liet me een bon ondertekenen en gaf me het geld terug. Vervolgens liet hij mijn bier, eieren en pasta over het scherm piepen, waarvoor ik betaalde door mijn kaart op een klein piepscherm te leggen. Waarom ik daarvoor twee keer langs de kassa moest? Geen idee. Je kunt naar Wolfsburg gaan, een bezoek brengen aan de Volkswagenfabriek en zien hoe daar die auto’s in elkaar worden gezet, je kunt ook naar Duitsland – Mexico kijken. Veel plezier.

Brazilië – Zwitserland. Allereerst wil ik hier even mijn leesbril naar het puntje van mijn neus schuiven en over de rand heen mijn geachte publiek, ja jullie alledrie, recht in de ogen kijken. Zwitserland is natuurlijk een schoolvoorbeeld hoe je creatief kunt omgaan met je vluchtelingen. Als het Zwitsers elftal het topje van de piramide is, hoe moet de situatie in de andere bevolkingslagen zijn? Sommer, Lichtsteiner en Freuler. Zuber, Schär en Bürki nog, maar Seferovic, Moubandje, Akanji en ook Xhaka, Shaqiri en Demis Leki Zakaria Lako Lado, Blerin Dzemaili en Yvon Landri Mvogo, je gaat me toch niet vertellen dat de rest van de familie kantoren schoonmaakt of bejaarden thuis verzorgt om aan de kost te komen. Verder denk ik dat ik, als iemand mijn koffie wil sponsoren, met gemak een dik uur op een terras aan het meer van Lugano kan zitten met enkel het telefoonboek op schoot. Maar ik ben wel blij dat Brazilië meedoet. Jammer voor Zwitserland, sympathiek en zo, Neymar zal in deze wedstrijd laten zien dat wat Ronaldo kan, hij nog veel beter kan en er dus maar meteen vier inschieten. Wat een genot zal dat zijn om hem in volle vaart langs en over uitgestoken benen te zien rennen. Neymar voetbalt met het ongecompliceerde plezier van iemand die op zijn fiets dwars tegen het verkeer in een steile helling omlaag rijdt zonder zijn remmen te gebruiken. Brazilië zal dit wereldkampioenschap eindelijk aankomen waar iedere liefhebber hen al sinds de jaren van Pelé, Gerson en Garrincha verwacht. En nu ik Pelé toch heb genoemd, kijk naar deze voetbeweging waarmee hij de bal, bijna achteloos naar de instormende Carlos Alberto brengt. Met die eenvoudige beweging opende hij de deur naar de toekomst van het voetbal. Die voetbeweging is trouwens een studie waard, zegt volgens mij alles over het tijdperk, maar dat is een ander verhaal. Dat komt nog.

Dit bericht werd geplaatst in WK 2018 en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s