Het Einde van de Melancholie – De Weg naar Baudet

Het idee is van haar. Zij zal tegen haar vriend Jesse zeggen, dat ze hem gewoon eens moet uitnodigen om langs te komen. “Astrologisch gaan jullie heel goed met elkaar, ook qua Chinese dierenriem.” “Hm,” zal Jesse zeggen, omdat je qua literatuur altijd veel humor moet stoppen in dit soort dialogen. Voor de actualiteit, en om het beeld op de juiste manier af te ronden, moet je er bij schrijven, dat hij ‘hm’ zegt terwijl hij op het scherm van zijn iPhone tuurt. Zij praat rustig verder, uit de keuken nu, zegt dat ze hem gisteren nog bij de Albert Heijn had gezien, en dat het best wel meeviel met wat hij in zijn mandje had gestopt. “Hij was heel charmant tegen de cassière, en die was Marokkaanse, Khadija, je kent haar wel, dus met die homeopathie van hem valt het ook wel mee.”

Ik heb die speech ook gezien, op youtube. Nu ik zestig ben, merk ik van mezelf dat ik in steeds meer onzin geinteresseerd raak. Ik vond het eerlijk gezegd honderd procent meevallen. Het had uiteraard heel nadrukkelijk iets van een programma dat nog niet bestond, of ooit buiten mijn medeweten werd uitgezonden, en dat ik had gemist, omdat ik toen nog geen zestig was: Holland’s next prime minister, bedoel ik. Nederland’s volgende minister-president. En daar was Thierry als winnaar uit de bus gekomen. Een van de boni van het programma was dat je in de tweede kamer een speech mocht houden. Deed die. Huppelend het gangpad af, knoopje dicht, gekleed jasje, dribbelend het trapje naar het katheder op, knoopje open, jasje los, en vol erin. In vloeiend latijn. En daarna de vijf punten waarin de “hoe dan’ vraag meteen werd beantwoord. Leunend op de linker onderarm, dan op de rechter, niet te nadrukkelijk de tekst lezen. Zag er goed uit. Ik geloof dat hij oprecht verbaasd was dat er aan het eind geen ovationeel aplaus klonk. De kamervoorzitster was duidelijk vertederd. “U mag weer gaan zitten.”

Afgezien van enthousiast was de voordracht behoorlijk leeg. Het was dezelfde soort leegte die de boeken van Giphart of Grunberg kenmerken. Baudet zal geen enkel moment van zijn intellectuele apropos worden gebracht bij het lezen van een opiniestukje van Arnon. Daarvoor is dat gebabbel veel te, ik wil het niet zeggen, maar doe het toch, dom. Die jongen mist iets. Zwagerman was van hetzelfde kaliber. Van Grunberg en Giphart geloof ik nog dat ze de boel in de maling nemen, maar er wel lekker hun geld mee verdienen. De arme Joop geloofde in de lof die hem van zijn jongste jaren werd toegezwaaid. Als die jongen nu gewoon leraar Nederlands was geworden in Alkmaar, dan was hij nu een gelukkig man geweest, en razend populair bij zijn leerlingen. Deze generatie onbenul heeft meegeholpen het geestelijke klimaat vorm te geven waarin Baudet opgroeide. En dan krijg je dus een leerling van de middelbare school die in de tweede kamer zijn werkstuk voorleest.

“Hij noemde jouw naam, Jesse. Volgens mij mag hij je wel.” “Hm.”

Maar, wat hij ook zegt of doet, of hoezeer er over hem wordt zwart gesproken, het blijft niet aan hem haken. Dat heeft misschien met die leegte te maken. Misschien. Ik vermoed dat het er ook mee te maken heeft dat hij iets aandoenlijks heeft, van iemand die het reuze goed bedoeld, maar het allemaal heel erg ongelukkig brengt. Het doet denken aan een jonge hond, die net een paar maanden de puppyleeftijd is ontgroeid. Die weet nog niet wat hij van achter doet als hij van voren geaaid wil worden, en dus met zijn staart koffiekopjes en gebak van de tafel veegt. In het park rent de jonge hond van de ene picknickdeken naar de ander, ravot met verschillende honden, rent dan deze, dan de andere bal achterna, zo leuk, met die flappende oren, en iedereen denkt dat-ie bij iemand hoort, maar aan het eind van de avond kijkt de rakker naar de sterren, en zoekt tenslotte een plek onder een struik waar hij in slaap valt, pootjes over elkaar, snoet erop.

Baudet is grappig, zonder dat hij het zelf wil. Maar hij weet het wel, anders zou hij er niet zo guitig bij kijken. Hij is ook voortdurend op de televisie, en dat medium staat hem goed. Nu nog denken de kiezers dat hij in de buurt van Wilders rondhangt. Maar dat is niet zo. Over vijf jaar zeggen de meisjes, de jongste kiezers tegen Geert: “Ja, hoor opa, het is goed zo” en lopen door, blond haar, kort haar, zwart haar, kroeshaar. Alsof die zich überhaupt met zoiets sufs als ‘culturele achtergrond’ zullen bezighouden. Wilders hangt rond in zijn youtubekastje en spreekt vandaar als een boze hoofdmeester. Over dezelfde vijf jaar zijn de Aziatische trekken in zijn gezicht definitief zichtbaar. En of dan iemand die de keizer van China doet, de lui in Nederland even kan vertellen hoe ze hun land op orde moeten krijgen? Ik denk dat die hoogbegaafden van rechts hem al pindapindapoepchinezend enkele reis naar zijn land van herkomst wensen. Dat wordt lelijk oud worden straks, zo in zijn eentje in de kamer.

“Heb je van die millennials gelezen, dat ze niet stemmen? Die zouden jullie met zijn tweeën allemaal kunnen krijgen, en dan volgt de rest vanzelf.” Ze spreekt eigenlijk meer tegen de verse groente die ze snijdt. “Wat zei je schat?” “Of je worst lust.” “Is het die van Greenfields?”

Jesse staat in de keuken. De tafel is gedekt. “Voor vier? Wie komen er?”

“Verrassing.”

Het is inderdaad een verrassing voor Jesse, als hij ziet dat Thierry Baudet de gast is. “Hé Jesse, groen hemd deze keer? Staat je goed, man.”

Later die avond in de woonkamer valt Thiery’s oog op de playstation. Hij hurkt ernaast. “Fifa17, cooool. Heb ik ook. Welk level ben je?”

“Pro.”

Thierry is sinds kort ook ‘pro.’ Een paar wedstrijden heeft hij al gewonnen, maar iedere keer als hij tegen Ierland speelt, wordt hij ronduit in de pan gehakt.

(Spoiler alert: Jesse Klaver.)

“Ben jij dat!”

Niet veel later zitten beide jongemannen onderuitgezakt op de bank. In de keuken neemt Jesse’s vriendin tevreden een slok van haar wijn. Ze weet dat er een klein scheurtje is ontstaan in het ruimte-tijd continuum. Het volstaat om Nederland’s gouden eeuw 2.0 binnen te stappen. De kolonisatie van Mars, het up-and downloaden van gedachten, postdronen en vliegende auto’s, ja zelfs een holografische 3d print van een negentiende-eeuws tuinfeest is mogelijk. “En op mijn zeventigste uitzien als een mooie vrouw van veertig.” Ze klakt met haar tong en loopt de kamer binnen. “Willen jullie nog wokkels?”

Baudet en Klaver winnen de volgende verkiezingen grandioos. Ze gaan een uniek experiment aan en worden samen minister-president. Aan het einde van hun eerste regeringsperiode geldt het model als voorbeeld. De kinnesinne verdwijnt langzaam uit het land.

“Is dat niet Liebestraum van Franz Liszt?”

“Het is Wim Mertens, Thierry.”

 

Komt goed.

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Het Einde van Melancholie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s