Het Einde van Melancholie – Amateurtoneel

Barbara had gisteren haar man vermoord. Ze had hem, Götz, vergiftigd op de trouwdag van zijn zoon. De acteur die hem speelde had die dood minutenlang weten te rekken, zodat het stervensproces op kreperen leek: hijgen, zweten, vallen, struikelen, kronkelen, de kamer uit strompelen, uit de lift vallen, kruipen. De bijna dode opende zijn mond om iets te zeggen, maar de woorden bleven achter in zijn strot hangen. De acteur had vooraf tientallen scènes uit wild-west films bekeken. In die films kreeg de held, of nevenheld altijd wel de tijd om na veel struikelen of over balustrades vallen uiteindelijk te sterven in de armen van een geliefde of onder de bezorgde blikken van zijn kameraad.

Barbara, die echt heel slecht is, had natuurlijk alle grond om haar man te vergiftigen. Zodra ze eenmaal door had dat deze het verbond tussen hen beiden wilde schenden om haar, zodoende, aan justitie uit te leveren was zijn doodvonnis getekend. Kom niet aan Barbara. Het was imposant te zien hoe ineens de hele machinatie op gang werd gebracht en ze in een parallel leven de moord voorbereidde terwijl ze in de omgang met anderen gewoon de stijlvolle mevrouw bleef. Niets aan de hand in mensenland.

gd

Barbara’s methode was vrij effectief. Een omgekochte arts, toevallig ter plekke, stelde de dood vast. Zij, met een weinig gif in haar lijf, werd door dezelfde arts meegenomen naar het ziekenhuis. Ze verloor daar en passant het kind dat ze al had verloren. De verdenking viel op iemand anders. Doet dit proces ergens aan denken? Alleen indien je een gevorderd kijker bent van Sturm der Liebe.

Laten we nu eens naar Oekraine en Rusland kijken. Janoekovytsj was de convenant, zoals dat in de Mosestaal van de politici heette. Nu werd dat verbond verbroken. De Russen zagen hoe in hun Kiev een paar Europese homo’s victorie kraaiden en ferm met hun vuistjes schudden en dachten: “dat pikken we niet.” Al snel werd op de Krim een referendum georganiseerd. En zie, 130% van de bevolking sprak zich ervoor uit om voortaan de Russische vlag boven het parlementsgebouw te hijsen. Alles gebeurde volgens de regels; vertegenwoordigers van neo-nazistische partijen uit Hongarije en populistisch Frankrijk zowel als afgevaardigden van Die Linke uit de voormalige DDR waren erbij en keken ernaar.

In het Oosten van de Oekraïne werd de opstand geregeld. Eerst straatgevechten en dan de intimidatie, daarna kwamen de amateurtoneelgezelschappen die uit delinquenten en andere zware jongens bestonden. Ze stapelden autobanden op elkaar, zwaaiden met vlaggen en speelden Maidannetje. Niet veel later werden politiebureau’s overvallen, wapens buit gemaakt en verschenen Russische instructeurs en voordat je het wist was er zwaar geschut, reden tanks door de straten en werd een verkeersvliegtuig uit de lucht geschoten. En wie waren het schuld? Verhofstadt en de fascisten in Kiev. Geweldig, helemaal Barbara.

Volgens mij keek hij ook, de Vamp.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s