Het Einde van Melancholie – De Ontbijtmonologen

Gisteren was het weer zover, een van de hele grote momenten bij Sturm der Liebe. Iedere avond kijk ik naar twee of drie afleveringen. Oude afleveringen zijn dat. Ze zijn nu in Duitsland inmiddels elfhonderd afleveringen verder. Maar ik vermoed dat het ergens behoorlijk is misgegaan, gewoon omdat het soort scène dat ik gisteren zag niet meer erin voorkomt; de poli-parabelliteit is verloren gegaan.

Welnu Barbara, het veruit allerslechtste karakter van de laatste duizend afleveringen, zwart haar, verleidelijk, demonisch, kasteelroman, bekende eindelijk ten overstaan van haar man Götz waarom ze haatte. Ze had haar kind verloren door toedoen van een telg van de familie die ze sowieso al haatte, maar deze haat kwam er nog eens bij. (Dat van dat ‘toedoen’ had ze trouwens verzonnen; haar val van de trap was niet het gevolg van een duw. Ze bleef met haar laarsje achter een traproede steken.)

Het kind was niet het kind van Götz, alhoewel hij dat aanvankelijk dacht, maar van zijn zoon, die, op het moment van het verwekken -in een berghut tijdens een stormachtige nacht- niet wist dat hij het met zijn schoonmoeder deed, en zij wist niet dat ze het met haar schoonzoon deed.

Barbara legde haar haat uit, niet klinisch maar vol drama en wrange wronge trekken in haar gezicht, tranen, wanhoop, verdriet. “Als je voelt dat het kind in je sterft.” “En als het dood is, het gevoel dat er niets meer is.” “Als je Robert (de ‘angebliche’ duwer) dan gelukkig met zijn kind in de tuin ziet” “Zou je dan ook niet haten?”

hqdefault

Ja, natuurlijk! Dat wil de traditie. In het oude testament en ook de Griekse tragedies werd er al voor minder op uit getrokken om een volk uit te moorden of op zijn minst af te slachten. En dat was juist het grote van die scène met Barbara. In die oude verhalen werd een beslissing heel summier aangeduid en het verdriet of het horen van de tijding werden in een regel tijd afgehandeld. Barbara maakte aanschouwlijk wat er in een oud-testamentische kop rondgonsde; haar verdriet was het verdriet van alle tijden.

Haar man trok aan zijn stropdas, een teken dat hij geen lucht kreeg en een paniekaanval naderde. In de naam van het Duitse volk en de rest van de westerse beschaving verliet hij vol afgrijzen en misprijzen de kamer.

Duitsland. Het land staat voortdurend in de krant. Ook in hun nationale natiekrant, de Bild Zeitung. Die link heb ik nog nooit gelegd. Bild en Sturm der Liebe. Ik kijk ook omdat ik op die manier begrijp hoe in de jaren negentienhonderdtwintig het alledaagse nationaal-socialisme geleidelijkaan de gezinslevens kon binnendringen. Uiteindelijk moest iedereen overtuigd raken. Heimat is een mantra.

Om even op het vorige hoofdstukje -Mickey- terug te komen, mijn schimmig vagend beeld van Fleur in Zuid-Amerika, dat meer een gevoel was van een gewisse presentie dan een poging tot visualisatie, dat gevoel en een beeld dat nooit een heldere vorm aannam, was mijn bijna-doodervaring. Iets zegt me dat we dit doorlopend hebben, dag-in, dag-uit, en er ook naar verlangen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Het Einde van Melancholie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s