Het Einde van Melancholie – Niets in het Bijzonder

Opgestaan na een onmogelijke nacht. Tot vijf uur in de ochtend cirkelde een mug om mijn hoofd, een bespoten hoofd, tot een landing kwam het niet. Miniatuur luchtaanvalgeluid naderde en verwijderde zich weer. Een mug wordt ook moe. Opgestaan natuurlijk en met bloedende ogen de kamer rondgelopen, op zoek naar de constructie van lijfje op zes ragfijne bijna onzichtbare poten. Sommige sliepen, en lieten van hun leven niets dan een wazig rood vlekje achter. Een was de zoemer, volgeladen met mijn bloed. Toen ik in bed ging, begon het gezoem opnieuw.

CRbgBpjW0AAz7QG

Hoe ik dan tijdens de eerste wankele minuten na het opstaan, na vier-en-een-half uur slaap, dacht aan de welvaart in West Europa tijdens de vorige eeuw, is me niet helemaal duidelijk. Ik heb gisteren tijd besteed aan het verzamelen van foto-materiaal: foto’s van de Operatie Vula. Zo heet ook een boek, geschreven door Conny Braam. De anti-apartheids beweging en hoe op zijn John LeCarré’s documenten en informatie werden gesmokkeld naar het ANC in Zuid-Afrika. Dat was ik helemaal vergeten. Al die actie’s toen. Met de foto’s erbij, wat ik al zei. In zwart wit en kleur, kapsels en een andere fotokwaliteit, van toen het nog niet nog meer moest lijken dan het in het echt al deed.

Dus duiken jaren zeventig foto’s ook op in mijn herinnering, van jonge mannen met een ander soort kapsel, haar dat de oren compleet toedekte en iets weghad van een harige helm, of een helmvormige pruik. Wijd uitlopende pijpen, strak bij de heupen, colberts, snorren, mini-jurk, ogen gericht op iets of iemand buiten het blikveld van de camera, zwarte dames met opgestoken kapsel, sigaretten, ford mustang. Die jongelingen zagen er nogal ouwelijk uit; oud zoals je eruit ziet wanneer je jong bent, bedoel ik.

Dat.

En ik dacht dat het in de na-na-oorlogse jaren van de vorige eeuw in toenemende mate steeds beter ging met de west-europese bevolking. Stijgende welvaart liet zware vormen verdwijnen. Meubels en levenshouding werden licht en vervangbaar. Alle sociale diensten bloeiden. Dat was de koude oorlog voor de mensen thuis.

Ik dacht verder. Het moest noodgedwongen goed gaan in het westen, aan deze kant van het oosten met zijn Soviet grijsheid en de in zichzelf wegzakkende armoede en logge vuile industrie. Dan konden ze in het oosten nog zoveel vlaggen zwaaien bij zonnige optochten of medailles winnen, uiteindelijk moest dat dagelijkse westerse geluk die lui daar behoorlijk steken. En de partijleiders al helemaal.

Ik heb natuurlijk geen gelijk. Het is gewoon frappant. In de jaren negentig liep dat allemaal terug. Het gaat nog steeds goed, maar anders.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Het Einde van Melancholie en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s