De Jacht op Kargbo

Het kan snel gaan. Gisteren was het Charlie, vandaag is het Kargbo. Twee reporters van De Volkskrant legden hun oor te luister bij twee boeven uit de gokwereld en gingen op zoek naar bewijzen die ze niet vonden, maar toch publiceerden. Dezelfde dag en de dagen erna hielden collega’s in dezelfde krant het vuurtje gaande. In ieder artikel werd alvast aangenomen dat er stront aan de knikker zat en dat het grootste deel daarvan door Ibrahim Kargbo er eigenhandig op was gesmeerd. Als je niet volhoudt dat hij schuldig is dan is zo’n artikel eigenlijk een flutartikel. En dat kan niet natuurlijk. Dus Kargbo moet hangen.

In de internetwereld en ook de gewone daarbuiten worden telefoondraden gespannen die dwars door de eeuwen heen lopen. De witte man die plots in Kargbo’s leven opduikt en hem tijdens een gesprek beschuldigt, spiegelt zich aan de komst van de witte man in een dorp in Sierra Leone een paar honderd jaar geleden, of de witte man die de strop legt om de hals van een zwarte die door een wilde meute eerst is opgejaagd en dan in het nauw gedreven.

In deze linea staat een lange moralistische uitweiding.

En in deze alinea schrijf ik verontwaardigd over de media.

In deze zin schrijf ik dat zulks geen zin heeft.

Matchfixing, nieuwsfixing of politfixing, wat zou het.

Peter, met wie ik jaren in een elftal heb gespeeld, kon zich verschrikkelijk kwaad maken over de beslissingen van een scheidsrechter; hij kon ook heerlijk in zo’n woede blijven hangen, waardoor het spel minutenlang aan hem voorbijging. Op een gegeven moment moest je daar iets van zeggen, want hij was de spits en hij schoot er iedere wedstrijd op z’n minst een in, dus ‘concentreer je nu eens op die bal, godverdomme.’ Dat ene doelpunt hadden we vooral nodig in wedstrijden waarin de scheids het liet afweten. Ik geloof niet dat ze bij de tegenpartij met zijn allen hadden gelapt om die voor de wedstrijd een gesloten envelop te kunnen geven. Maar er viel evengoed weinig aan te doen. Zo’n scheids is net als het weer; je kunt vloeken wat je wilt, maar als het giet dan giet het.

De vrijheid van meningsuiting is een anachronisme. We kennen alle meningen immers al. We beleven het genoeglijke en vermakelijke, soms irritante proces waarin iets zo moet zijn als dat het eruit ziet. Dus kun je dingen opschrijven, zeggen of doen zoals het je uitkomt, zolang je aan de goede kant van de beeldvorming staat. Nu is Kargbo de lul.

Bij Voetbal International op tv, mijn favoriete soap, waar alles en iedereen over de hekel wordt gehaald, bleven ze er opvallend rustig over. Veelzeggend zwijgend kwamen ze in beeld, de heren Van der Gijp, Kraay Jr en Derksen, die zelf jarenlang in de kleedkamer hun momenten voor, tijdens en na de wedstrijd hadden meegemaakt. Dit zwijgen leek op een moment tijdens de rust, een zwijgen dat verbroken werd met de opmerking: “En, wat gaan we doen jongens?”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s