De Bitterballenconferentie

Twee dingen. Ten eerste bestaan er dus maar twee voetbalscholen; volgens de een speelt het elftal precies zo als de trainer het tot in het haarfijnste detail heeft uitgestippeld en oei, oei als dat niet gebeurt. Bij de tweede op het schoolplein voetbalt het elftal als de beste spelers dat op dag, uur, minuut, seconde in een oogwenk bepalen en dat zie je steeds minder. Dus.

In Nederland hebben we juist een mooi breekpunt achter de rug. Het trainerselftal werd vervangen door een spelerselftal. Het is heel vreemd dat niemand dat opvalt. Nu ja, de experts die ik op het TV-scherm van mijn laptop zie voorbijtrekken, waaronder heel veel ex-voetballers en trainers, zijn het allemaal erover eens dat het elftal van Louis zo speelde als Louis het wilde. Niemand ziet waar Hiddink mee bezig is.

Wel heel vreemd is, is dat de man wordt beoordeeld op zijn gedrag ten opzichte van de pers. En de persheren menen uit dat gedrag weer op te maken dat ‘Guus’ de oude niet meer is. Ik maak vooral uit ‘Guus” gedrag ten opzichte van de pers op dat hij zich zo beleefd en welwillend mogelijk opstelt en heel veel geduld heeft met de almaar dommere vragen, en de daardoor penetrante vragen die op de domme vragen terugkomen en daar nog eens op nahaken.

Heel bont maakt de musicalster Van Gelder het. Hiddink zou dus opstappen als Nederland verliest of gelijkspeelt tegen Letland. Nederland wint dus overtuigend. Moet je dan aan Hiddink vragen of hij doorgaat? Dat lijkt me niet. En waarom moet dat slechte spel nog eens uitgemolken worden? Dat wisten we toch al. Luister nog maar eens.

Hier zitten twee oude mannen tegenover elkaar. De een is 64 en de ander is 68. Ik ben 58, kan het een beetje meekrijgen, en herinner me nog een tijd waar het gelul van de jongste van de twee en zijn positie, zijn opinie, zijn vragen, serieus werden genomen. Nu veroorzaakt hij slechts overlast, ruis, en benevelt het zicht op wat er eigenlijk wel aan de hand is.

En wel dit.

Dat de bondscoach in zo’n korte tijd de spelers uit het keurslijf van Van Gaal heeft weten te bevrijden is een prestatie van jewelste. Zijn manier van werken moet gelijkstaan aan de oudere geroutineerde schrijver of schilder die precies weten hoe te redigeren of met zo weinig mogelijk zo expressief mogelijk te zijn. De nederlagen zijn een geschenk uit de hemel. De geweldige, vrolijke janboel in de wedstrijd tegen Mexico betekende de omslag. Er werd gevoetbald met een enorm hoog tempo, veel inzet en de licentie om fouten te maken.

Die fouten werden gemaakt. Die fouten moesten worden gemaakt. Hiddink bleef de hele wedstrijd op de bank zitten, gaf geen enkele aanwijzing, een handelswijze die deed denken aan Cruijff’s trainersjaren bij Ajax: in de uitwedstrijd bij Roda JC  liep Silooy naar de lijn, vroeg wat te doen, het antwoord van Cruijff: ‘zoek het maar uit.’

Na de wedstrijd Nederland-Mexcio moet er iets zijn gebeurd met de oudere spelers. Die werden zich ineens weer bewust van hun verantwoordelijkheid. Een andere wet is dat de belangrijkste spelers zich goed moeten voelen. Van Persie op tien is een vondst. Nu was hij constant aan de bal, liep niet meer in de spits te mokken, werkte daardoor Robben niet meer op de zenuwen en het ging geweldig. Er was heel duidelijk de vorming van een hiërarchie te zien. Er was ook heel duidelijk te zien dat bij ieder balbezit van een van de belangrijke spelers iets onvoorspelbaars kon gebeuren.

En, heel vreemd, de spanning voor de wedstrijd. Het had bijna iets van verliefdheid, de afspraak met de geliefde, de laatste twijfel of ze wel wil. Ik voelde het zelfs aan deze kant van het scherm. De blijheid dat het had geklikt was na de wedstrijd duidelijk te bespeuren. Van Persie die het jammer vond de volgende week niet nog een keer te kunnen spelen. Robben met de armen op tafel, vrolijk roffelend met de vingers, een en al grijns, automatisch antwoordend, ook op de zoveelste domme vraag over de bondscoach.

De omschakeling van het ene naar het ander model is Hiddink’s verdienste en een resultaat van zijn meesterschap. Het kan alleen nog maar beter worden. En voordat je het weet staat Nigel de Jong zomaar in het hart van de defensie.

We worden Europees Kampioen.

Tenzij Platini daar anders over denkt.

Ondertussen zal in medialand de jacht op Cillessen worden geopend. Daarvan ziet ook niemand dat het langzaamaan een keeper van wereldklasse is.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Nederlands Elftal en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s