De Bondscoach, de Journalist en de Marx Brothers

Twee dingen had Louis niet moeten doen, Robin Van Persie wisselen en Ron Vlaar die penalty laten schieten. Misschien was Van Persie’s maag van streek, al een half uur of zo, toen hij er uit ging, en moest hij heel nodig, kon het niet meer ophouden. Maar zelfs dan. Test de waarheid van de gevleugelde uitdrukking die van een verdediger zegt dat hij een aanvaller zelfs tot op de WC zou volgen, en gun Robin die twee minuten. Maar eraf halen niet; Krul moet immers weer aan de bak. Je weet gewoon dat Huntelaar, technisch minder begaafd immers, netzomin iets zou kunnen uitrichten tegen het kwartet Argentijnen in het hart van de verdediging. Robin mag dan zo ogen alsof hij ergens mee zit en voortdurend loopt te piekeren, maar de pingel had hij benut, als eerste.

Vlaar was een geweldenaar, deed in niets onder voor de ongelooflijke Mascherano aan de overkant. Aanvallen is mooi, een gelukte actie is bijna nog mooier dan een lelijk doelpunt, omdat het directe genot, de intensiteit van de onmiddellijke bevrediging een enorme opening in het gemoed laat ontstaan. Maar een perfect uitgevoerde verdediging schept de voorwaarden voor zo’n actie. Hoe beter en scherper er wordt verdedigd, hoe mooier een aanvallende actie zal zijn, dat is een onlosmakelijke eenheid. En Vlaar’s verdedigen was van wereldniveau. Maar Vlaar’s goede verdedigen was ook precies dat wat hij zich al een heel WK lang had voorgenomen. Zijn taak zat er op toen de verlenging voorbij was. Hij was leeg, op. Dat zag je aan alles tijdens het korte colloquium dat Van Gaal met hem had. „Nee, niet Vlaar,” riep ik op tienduizend kilometer afstand. Van Gaal zal het iets te laat hebben gehoord. Wijnaldum of Clasie zou ik hebben gevraagd; Clasie het eerst. „Het is de keeper van AZ,” zou ik hem hebben gezegd. En als hij had geweigerd, dan zou ik die weigering niet hebben geaccepteerd. Maar misschien had Van Gaal twee andere spelers op zijn lijstje staan.

Afgezien van deze fouten geloof ik heel sterk dat de spelers gedurende dit wereldkampioenschap iets wilden bewijzen, en wel dat ze de halve finale konden halen. Te schrijven over journalisten en de stukjes die ze er op na houden is deprimerend. Het moet slopend zijn om als speler voortdurend te worden geconfronteerd met de domheid en zelfingenomen meningen van journalisten. Van Gaal is nu al bijna dertig jaar lang verstrikt in een nooit eindigende discussie. Ook de spelers moeten geduldig duizend-en-een windvaanmening aanhoren, zonder zich daar verder aan te storen. Het bereiken van de halve finale was een verder argument van de spelers in de discussie met de ‚het-is-maar-niks’-scribenten. Halve finale gehaald, punt gemaakt, puf eruit. De scherpte, de absolute wil om te winnen was er niet. De spelers van het Nederlands elftal waren sufgeluld.

Ik heb gedurende de WK mijn volkskrant app gebruikt, om mijn koorts op peil te houden. Dan kom je af en toe de stukjes van Willem Vissers tegen. Nogmaals, het schrijven over journalisten is geestdodend en deprimerend. Maar het moet even. In het openbare leven, in de omgang tussen jou, U en mij heerst een consensus. Die is gebaseerd op de wijze waarop emoties, bevindingen, meningen vorm worden gegeven. Een belangrijk aspect is niet alleen het verschaffen, maar ook het scheppen van ruimte. In die ruimte ontstaat respect, maar ook een vorm van inspiratie. Hoe verder je afstaat van degene die je leest, des te meer moet je er op letten geen woorden of beschrijvingen te gebruiken die tot intolerant en autoritair gedrag kunnen leiden. Dit heeft genoemde journalist niet door. Lees zijn stuk en je leest iemand die in een waan leeft. Sommige passages lezen als de pamfletten van hedendaagse profeten. Adjectieven vermorzelen ieder weerwoord. Dit populisme voor gevorderden wordt nog iets getemperd door een schijn van intelligentie en de valse schijn van begrip die in het stuk doorsijpelen. Lees het zelf en verwonder je over zijn medegevoel voor de neutrale toeschouwer die een kaartje van 660 dollar heeft gekocht. Mij lijkt dat hier precies de reden ligt voor de teloorgang van het aanvallend voetbal. Een levenshouding gedefinieerd door risico, onaangepastheid en eigenzinnigheid vindt geen plaats in de huidige ambiance. Die eenlingen zijn door de vertegenwoordigers van de 660dollarticketkaste volledig weggeredigeerd.

En de wedstrijd? Die zag er in principe zo uit.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s