De Grachtengordel

Het komt voor dat ik mijn ouders bezoek. Dan ben ik in Nederland. Heel af en toe ben ik aanwezig als er iets gerepareerd, geïnstalleerd of voorbij gebracht wordt. Dat gebeurt altijd door een goedgemutste jongeman, die vrolijk mijn moeder met „mevrouw” aanspreekt, beleefde grapjes maakt en in het lokale Heerlense dialect spreekt. Voordat je het weet is het werk gedaan en de jongeman weer de deur uit. Wat achter blijft is een prettig gevoel. Daaraan dacht ik toen gisteren Louis Van Gaal zijn criticasters toonde hoe stomvervelend voetbal kan zijn als je volgens de Hollandse School met drie spitsen speelt en voortdurend de bal rond laat gaan, in weze een vorm van verdedigen op de vijandelijke helft. Het rondspelen van de bal werd tot in de perfectie uitgevoerd, niet verwonderlijk als je bedenkt dat ieder elftal in Nederland al twintig jaar zo speelt en al balbezittend heel vroeg uit iedere Europese competitie verdwijnt. Gisteren kwamen allemaal hele vrolijke vakmensen voorbij, die fluitend de afvoer repareerden, met een kwinkslag de verzekeringspolissen doornamen of de nieuwe televisie kwamen brengen en aansluiten. En ondertussen met het grootste gemak een Costa-Ricaan van de bal liepen en weer de bal naar voren speelden, tot aan de zestien, waar dan werd ingehouden of Robin van Persie buitenspel liep, maar als er werd ingehouden dan ging de bal schuin naar achter, dwars naar rechts of links, schuin naar voren en van daar weer schuin naar achter, nog eentje verder naar achter, dwars naar links of rechts en weer schuin naar voor, enzovoorts totdat de bal schuin naar achter naar de kiep werd gespeeld. En toen ze dat een tijdje hadden volgehouden, dit trapeziumschema, zag ik ineens de grachtengordel van Amsterdam uitgebeeld, met al de vier zijn halve ringen van Robben/Depay als Singel tot aan Cillessen als Prinsengracht. Over de grachten ga je het snelst op de fiets, een scooter misschien, maar niet met de auto, en zo hobbelde de bal over de ene brug na de andere. De Costaricanen moesten daar de hele tijd achteraanlopen en tegen aankijken, van links naar rechts, en van achter naar voor. Wie ooit over de grachten heeft gefietst, snel, omdat hij ergens te laat aan aan het komen was, weet hoe groot de illusie is een rechte lijn te volgen, terwijl je toch almaar bochten maakt. Dat zagen de tiki’s de hele tijd voor zich, die rechte lijnen die eigenlijk krom waren, en ze werden er behoorlijk tureluurs van, een moment dat Robben en Sneijder perfect aanvoelden en ineens enorme druk gingen zetten, almaar meer versnelden, terwijl ondertussen achterin het vuur behoorlijk werd opgestookt met steeds venijnigere intercepties en nog strakker en harder ingespeelde ballen. De hele lange slaapverwekkende periode van tachtig minuten voetbal was in feite een groot gezichtsbedrog. Die bal moest er in, en zou erin gaan, dat was een natuurwet. En in dat geloof toonde Nederland zijn esoterische kant, die vrijwel niemand in onze cultuur vermoedt. Dat de wisseltruc werkte was hele grote poppenkast, maar van zo’n mythisch niveau, dat het echt werd. Krul leek warempel drie keer zo groot en breed in dat doel. Zelfs op de televisie zag ik dat aan zijn beide zijden nauwelijks nog plaats was.

Maar hoe moet dat nu verder? De Argentijnen hebben tegen de Belgen een uitstapje gemaakt, die hadden na vijf minuten al door dat je dat zootje niet serieus hoefde te nemen. Hoe heb ik ooit wijs mee kunnen brommen van „jaja, Belgen sterk, geheime favoriet.”? Gisteren zag ik ze voor het eerst van dichtbij, tijdens het volkslied. De meeste koppen van zo dichtbij te moeten zien is ronduit pijnlijk. DeBruyne kon niet geloven dat hij met een stelletje mongolen onderweg was, en Kompany die het van meet af aan wel wist begon die wetenschap behoorlijk op zijn gemoed te werken. Een keeper die in overwinnaarspose zijn vuist balt omdat hij vijf minuten voor het einde bij een 1-0 achterstand Messi, die alleen voor hem verschijnt, de baas blijft… doe me een lol zeg.

We hebben nu op vijf verschillende manieren sensationeel de wedstrijd gewonnen. Ik hoop dat Louis weer teruggrijpt op de verdedigende variant, met Blind op links en konijn-uit-de-hoed naast Wijnaldum, dan krijgen we tenminste weer mooi aanvallend voetbal te zien. Wanneer is morgen?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s