De lelijke Duitser is weer terug

Iedere Algerijnse speler had als kind een poster van Zinedine Zidane op zijn slaapkamer hangen; speelde voetbal op pleintjes of zandveldjes en droeg een Juventus shirt of een Real Madrid shirt met het nummer vijf op de rug. Die trots en de overtuiging dat in ieder van hen een voetballer stak die met de beste ter wereld kon wedijveren zag je bij iedere actie terug. De snelheid van handelen, het keihard in de voeten passen en in een beweging door aannemen en met de zelfde snelheid de aanval voortzetten, waren bewijzen van een gelukkige voetbaljeugd die doordrongen was van de aanwezigheid van Zidane, een Algerijn, een ‘Berber’, die toevallig voor Frankrijk speelde. Begin 1980 was het een nieuwe muziekvorm, Raï-muziek, de Noord-Afrikaanse variant op de post-punk beweging elders in de wereld die me verraste en in zijn greep kreeg. Nu het Algerijns elftal. Ik vraag me af hoe de Algerijnse jeugd in Frankrijk met deze herwonnen trots om zal gaan.

De enige reden dat ze de wedstrijd verloren was hun fysieke conditie, niet de tactiek, de individuele kwaliteit of een gebrekkige verstandhouding in het veld. De Duitsers waren fitter, sterker, konden tot aan de allerlaatste minuut hun overrompelingstactiek handhaven. Niet dat die nu zo heel erg uitgekookt was; het spel was een voortdurende herhaling van kruisje a speelt naar kruisje b en die kaatst of legt terug of steekpasst door, naar kruisje c en goed onthouden hoe je daarbij moest lopen. Het was het Mülleriaanse gaten trekken voor zichzelf tot in het oneindige gekwadrateerd. De klasse stak hem in de hoge snelheid. De klasse van de Algerijnse verdedigers stak hem ook in de vaak zeer simpele intercepties.

Nu moet ik dus nog een wedstrijd Duitsland aanzien. Helaas wordt dit elftal niet door spelers als Schweinsteiger en Neuer gedefinieerd, dooie Boateng ook nog een beetje, maar is de maat aller dingen Thomas Müller.

Ik vind hem bijna eng. Hij is niet fanatiek of gretig. Zijn blik in de ogen, zijn jacht op de bal laat me nog het meest denken aan religieus of nationaal fanatisme. Met dezelfde waanzinnig woedende blik in de ogen worden elders ter wereld vlaggen verbrand of mensen opgeblazen. Müller is een Beierse variant van de Jihadist, een van het kruis gehaalde houtsnijjezus die zijn lichaam in allerlei lelijke standen wringt en het liefst weer tegen het hout wordt genageld, maar wel na de winnende goal in het endspiel. Zijn struikelgang na de val die de hele wereld een moment van opluchting bezorgde was niet alleen grappig, maar ook op een dierlijke manier gruwelijk: je hebt van die roofdieren die niet aan hun instinct kunnen ontsnappen en het gevecht voortzetten, ook al is een groot deel van het lichaam al aangevreten. Omdat Müller’s blinde waan geen ruimte laat voor rust, een improvisatie of zelfs maar een greintje humor, laat staan mededogen, straalt de mentaliteit ook af op het elftal. Özil of Kroos, Höwedes, Lahm spelen zonder enige persoonlijkheid. Schweinsteiger viel pas op door zijn sportieve geste, toen hij, door krampen geplaagd, bij de 1-0 voorsprong naar en over de zijlijn kroop. Neuer is veel te intelligent voor dit elftal, voor ieder elftal eigenlijk, en bracht de nodige rust en kalmte bij zijn uitloopacties of door een vangbal eenvoudig te doen lijken.

Zaterdag speelt er een andere Algerijn mee bij Frankrijk, een die bescheidenheid uitstraalt. Ik geloof dat hij de enige reden is dat ik die wedstrijd zal kijken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s