Nederland-Mexico

Ik was er al vroeg bij. Voorbeschouwing luisteren, beeldmixjes bekijken, voorbeschouwing luisteren, beeld van spelers op het veld zien, spelers die hevig zweetten van het met elkaar praten, weer terug naar de studio in Rio, wandelende Robben in beeld, met naast hem een staatje persoonlijke gegevens: ik lees dat hij 1.80 groot is en 80kg weegt. Ik denk aan mezelf, 1.80 groot en twintig jaar lang met een, twee keer trainen per week, nooit zwaarder dan 72 kilo. Dan komt Marquez in beeld. Hij is 1.85 groot en weegt 75kg. Nog een Mexicaan in beeld, ook die groter dan 1.80, beduidend lichter dan Robben. In Mexico doen ze dus niet zo erg aan krachttraining.

Dan begint de wedstrijd en je ziet iedere speler van Nederland puffen. De een vraagt aan de ander of hij het ook zo warm heeft. Bij ieder oogcontact verdampt een vraag en een opmerking, elk in de trant van zweet jij ook zo en hoe is het in die schaduw, of, ik geloof dat ik gek word. Sneijder geeft een foute pass en nog een. Zie je wat voor een ballen ik geef, man. Het zweet staat tot aan mijn enkels. Heb ik alleen het nu zo warm. Dee, heb je ook zo een last van de hitte? Godsamme, moet ik nu weer achter zo’n taco boy aanhollen. En zo voorts en zo verder. Dat krijg je als neutraal toeschouwer niet mee. De dubbele penalty van Robben? Ik durf er een finaleplaats onder te verwedden dat precies op dat moment bij de scheidsrechter drie zweetdruppels tegelijk in zijn ogen rolden. En de Mexicanen? Voor de wedstrijd had een sjamaan de rook uit een lange pijp getrokken en met een krachtige stoot bij een speler in de neus geblazen. Effect komt na twintig, dertig minuten. Dat zag je dan ook; ze liepen Blind (hey tranquilo, idioot), Vlaar (coke je over, of zo? mafkees), de Vrij (hij hep tropenkolder), weer Blind (zie je die ogen? bloedrood man) en Sneijder (weet je, ik sterf zowat) in een roes voorbij, maar wisten eigenlijk niet zo precies waar ze naar op weg waren, behalve naar een blinde ram tegen, wat is dat rollende ding met die slangen, iiii, eng, de bal, dus.

Dan wordt het koeler, en beginnen de extra kilo’s spiermassa van Robben te werken. Schreef ik dat James Rodriguez net iets sterker en beter was dan Robben? Ja, in een volgend leven misschien, maar niet nu. Niemand is beter dan Robben. Wat die knaap gisteren heeft laten zien, komt maar heel zelden voor op een voetbalveld. De aanloop naar de penalty? Hij was op het moment van vallen al vijf spelers voorbij gepingeld, niet de eerste keer overigens in dat magische laatste kwartier, en als Marquez niet heel elegant zijn eigen voet bovenop die van Robben had gezet, dan was hij zo doorgelopen naar het doel, ook omdat er nog maar twee Mexicanen op en rond de penaltystip stonden, die daarenboven langzaam versteenden bij het aanzien van dit schouwspel. Mexico verdiende voor de onderbreking van de actie van de eeuw niet alleen een penalty, maar op zijn minst tien strafpunten bij het begin van de volgende kwalificaties, en een boete van 80 kg in puur goud.

Weet je, en toen kwam de penalty. Bij die goal van Sneijder, overigens niet een ontlading die iets met woede of frustratie had te maken, maar gewoon een eerste uitdrukking van vreugde om zijn gelijkmaker, want hij was me toch zo iets van zeker dat die bal erin zou gaan, dat hij niet anders kon dan zijn blijdschap krachtiger uit te drukken, en wel met een snoeihard geplaatste bal. Op dat moment had ik al besloten op een andere bank te gaan zitten, iets moest ik toch doen om aan het grote schema der dingen de juiste impuls te geven. Apropos dingen en zo. Louis, dat moet ooit gebeurd zijn, dat iemand heel geheimzinnigs, half mens, half visioen, hem heeft voorspeld dat hij als coach van een nationaal elftal wereldkampioen zou worden. Sedertdien zee die `t altijd wel een keertje, zo tussen neus en lippen, iets wat bij Louis a l t i j d opvalt, dattie ooit nog wel eens bondscoach zou willen worden van een groot land, want met Australië of Japan gaat zo’n voorspelling nooit op; dat was er ook extra bijgezegd. Nou daar zat ik dus op mijn bankje en sprong een gat in de lucht en toen de penalty heel lang op zich liet wachten totdat die eindelijk werd genomen, stond ik eerst, en had gedurende het wachten de tijd om me te herinneren dat ik dus op dat bankje zat toen de goal viel, en wel met een voet, de linker, in de flipflop, en de andere erboven op. Dus ik zitten, Huntelaar schiet, en hop daar stond ik weer. Niet dat ik nu ook een lintje verdien, maar ik wil maar zeggen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s