Webb Watchers

Ik vind de man onuitstaanbaar. Dat is heel oneerlijk van me, heeft ook te maken met de finale van 2010, maar het is nu eenmaal zo. Voor die finale wist ik niet wie hij was; had nog nooit van hem gehoord zelfs. Tijdens de finale werd me duidelijk wat voor een ontzettende slijmbal hij is. De man zou tijdens de wedstrijd niets liever doen dan selfies met beroemde spelers maken; gisteren had ik even de indruk dat hij zo rond de vijftiende minuut Neymar ging vragen of hij zijn shirtje kreeg na de wedstrijd. Gary Lineker moet omstreeks dat tijdstip de tweet de wereld in hebben gestuurd waarin hij zich afvroeg of Webb bij een Braziliaans doelpunt mee zou juichen.

Eenmaal in het oog, is het moeilijk er vanaf te komen. Dat is een kenmerk van dingen die je ergeren; ze komen steeds terug om nog meer ergernis op te halen. Evolutionair gezien zou ergernis best wel eens een kwaliteit kunnen zijn die zorgt dat de species overleeft. In een documentaire over het scheidsrechtersgilde, die ik niemand aanraad te kijken omdat het zo ontzettend triestmakend is, zie je op een gegeven moment Leo Beenhakker, toen coach van het Pools elftal, briesend van woede naar de kleedkamer lopen. Het was tijdens de EK, en Webb had de wedstrijd, niet bepaald vlekkeloos, gefloten. „English referee,” schold Beenhakker. „Wat zee ie,” zei de ene kale tegen de andere kale in het scheidsrechtershokkie. „English referee.” Beiden wisten niet wat  Don Leo bedoelde. Later werden ze door de scheidsrechterbeoordelingscommissie op het matje geroepen en als een stelletje pubers behandeld door de begripvolle akela Uilenburg. Dat waren twee aanvaringen met Nederlanders die ons de wereldtitel hebben gekost.

Gisteren was ik een en al argwaan toen de wedstrijd begon. Chili begint met een aanvalsstorm, wil direct druk zetten, zoals ze in de voorrondes deden. Binnen tien minuten had Webb voor drie overtredingen gefloten, was naar de plek des onheils gelopen, stelde zich tussen de spelers op, keek sussend, gebaarde deescalerend, wachtte totdat het tijd werd weg te lopen, en het spel kon worden voortgezet: drie interventies die bijna een minuut elk duurde en iedere scherpte uit de Chileense aanvalsdrift hadden genomen. Webb blijft dan volharden met spelers opzoeken, een soortgelijk gedrag zou op ieder kantoor een parfumspoor van seksuele intimidaties hebben achtergelaten. Na een tijdje bleef hij toch maar bij de spelers uit de buurt. Misschien heeft hij het niet zo met de Zuid Amerikaanse keuken.

Dat Hulk zijn ‚Hulk’ niet met een penalty werd beloond, verbaasde me eerlijk gezegd. Toen even later dezelfde Hulk aannam dat het bij balaanname op de borst net zo is als bij een bal die volledig de lijn moet zijn gepasseerd, dus dat 10% borstbal volstaat om 90% armbal te negeren, en het daaropvolgend doelpunt werd afgekeurd, keek ik wel heel erg op. Totdat ik me realiseerde dat ik niet de enige Webb watcher was vandaag. Bij iedere twijfelachtige beslissing voor Brazilië zou het WK voorgoed om zeep zijn geholpen. Dat ging dus niet. Na de gelijkmaker van Sanchez, was Webb helemaal de weg kwijt en floot pardoes een foutloze wedstrijd. Nu afwachten wat er in de volgende wedstrijden gebeurt. 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s