Naderend Onheil

Vanochtend las ik dat Howard Webb scheidsrechter zal zijn bij de wedstrijd Brazilië – Chili. Met dat bericht was ik meteen weer terug in de harde realiteit van dit WK. Dat die realiteit elementen van zwarte magie en de aanwezigheid van duistere machten tolereert is hier even niet ter zake. Het gaat om voetbal. Niet alleen tijdens het spel zelf zijn alle middelen geoorloofd die tot winst leiden, ook in de chaos van gedachten vervuld van vrees en hoop die in de onmiddellijke omgeving van iedere wedstrijd of toernooi ontstaat, is elk woord op zijn vlindervleugelslagwaarde te beoordelen.

Als de FIFA besluit Webb als loods te gebruiken, dan hoef je slechts landen weg te strepen om uit te komen bij de finale Brazilië-Argentinië, Neymar tegen Messi, Nike tegen Adidas.

Webb zal niet zo opzichtig te werk gaan en op een ‚Fred’ wachten om een penalty te kunnen geven. Brazilië mag de overtredingen maken die in andere wedstrijden tot kaarten leiden. De penalty komt er heus wel. En Brazilië wint hoe dan ook. Wat jammer is, omdat ze de hulp van de scheidsrechter niet nodig hebben.

Maar hoe gaat het bij de andere paringen? Columbia wint, die zijn nog niet door tien scheidsrechters te beteugelen. James Rodriguez is te vergelijken met Arjen Robben en misschien zelfs nog net een tikje sterker en beter. Ik heb Adrian Ramos vaak zien spelen; zijn elegantie en speloverzicht zou ik niet willen missen. De wedstrijd tegen Japan was de eerste die ik van ze zag. In de bar wilde ze naar Griekenland-Ivoorkust omschakelen. Gelukkig waren we met weinigen, dus dat kon ik met luid protest voorkomen: ”zo’n wedstrijd hebben jullie vanmiddag al gezien,” riep ik, niet heel fijntjes, die opmerking, want dat was Italië-Uruguay. Maar mocht ik? Colombia was het enige elftal dat wilde voetballen. Schitterend team. Dus die mogen van mij Uruguay afdrogen, niet vanwege de beet die iedereen vermoedde, maar niemand heeft gezien, maar omdat Uruguay een stompzinnig opererend elftal is. Daar is werkelijk niks aan, hangt van foute passen aan elkaar. Probleem is dat bij winst van Colombia dit land de volgende tegenstander wordt van Brazilië. Dat wordt heel moeilijk; Colombia is de beste ploeg van het toernooi. Een wereldtitel als eerbetoon aan Gabriel García Márquez brengt de uiterste beleving van het voetbal daar waar zij hoort.

Frankrijk-Nigeria lijkt me duidelijk. FC. Platini gaat verder. De sjeiks in het thuisland hebben miljoenen geïnvesteerd, dus de waarde van de Franse Ligue moet worden opgeschroefd, daarmee ook de publicitaire waarde van clubs als Monaco en PSG en hun sterspelers.

Het zou dan Frankrijk-Duitsland moeten worden, om maar weer eens de loopgravenoorlog van stal te halen. Frankrijk-Algerije is een sensationele kwartfinale, maar levensgevaarlijk voor de situatie in het thuisland. Ongeacht de wedstrijd zal het in heel Frankrijk tot onlusten komen die dagenlang zullen duren, en, in het niets zullen vallen bij de banlieu-onlusten met al die brandende auto’s. Het is nog maar de vraag of de politieke krachten daarmee instemmen. Ik zou er voor tekenen. Algerije heeft na Gijon nog iets tegoed van de Duitsers. En om als tegenprestatie Duitsland over vier jaar wereldkampioen te laten worden in Moskou lijkt me de juiste afronding van die tweede wereldoorlog mythe die Rusland zo graag koestert. In dit scenario zijn de Brazilianen ook van Duitsland af, die ze anders in de halve finale waren tegengekomen.

Argentinië door en België door. Waarom die Belgen, weet ik nog steeds niet, maar ik zie ze niet van de Verenigde Staten verliezen, of toch wel? België – Verenigde Staten. Het zou wel een politiek en sociaal statement van jewelste zijn. België, Verenigde Staten. België is zo een verdeeld verenigd koninkrijk dat ze bij iedere kabinetsformatie hun eigen wereldrecord verbeteren. Vlamingen en Walen kunnen elkaar niet luchten of zien. Er wordt voortdurend over een scheiding, een verregaande federalisatie gesproken, dan zou de strijdkreet Verenigde Staten wel eens tot de nodige bezinning kunnen leiden. En Messi tegen VS, dat is de overtreffende trap van Beckham in Hollywood. De Verenigde Staten zijn commercieel een braakliggend gebied. Sorry België, naar huis. Jullie krijgen een halve finale bij de volgende EK, als troostprijs, en in Brussel, Alle Menschen werden Brüder. Ooit.

Dan zijn we bij ons eigen land. De weg die voor Spanje was uitgestippeld, mogen wij nu volgen. We hebben de coach van Manchester United, mogelijk een paar spelers van dat elftal, dus hier ligt heel wat kapitaal. Maar omdat de duistere krachten op de loer liggen, ga ik daar niet verder op in. We zullen zien. Mexico wordt al moeilijk genoeg. Daar staan heel wat narcodollars op de bank. Hoewel. Bij ons ook.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s