Nederland 1

Om vijf uur was het nog steeds snikheet. De weggetjes, vol van geulen en kuilen, vaak in vals plat, bieden geen schaduw, wel veel zicht op de baai en de eilanden, door deze hitte als schimmige vormen herkenbaar. Ik fietste sneller dan gewoonlijk, werd onderweg bezocht door een angst die ik gelukkig kon onderdrukken, al keurde ik sommige opgangen naar nog steeds verlaten vakantievilla’s op hun tragedische kwaliteiten, die van mij na een hartaanval, geleund tegen een muurtje en snakkend naar een druppel water en een beetje schaduw. Al voortstampend kwamen herinnering terug aan vroeger tijden toen ik mezelf een tourrijder fantaseerde die alleen op kop de cols opreed. Op zulke momenten zie ik ook altijd weer de beelden van Tommy Simpson die heen en weer zwalkend zijn dood tegemoet rijdt. Bij de verharde weg gekomen kon ik gerust opademen. Een fris windje liet mijn truitje fladderen, ik maakte meer snelheid en vroeg me af waar dat restaurant ook weer was. En bleef dat vragen terwijl links van me gesloten restaurant na gesloten restaurant in zicht kwamen. De weg voerde hier fijn naar beneden; de grootste versnelling bracht nog meer verkoeling. Maar bij de weg links naar het station en rechts omhoog het dorp in, begint weer een lichte stijging. Ik wist allang dat ik in de foute richting ging, maar wilde daar wel heel erg zeker van zijn. Op de terugweg maakte ik me zorgen dat ik het volkslied, het eerste doelpunt, maar zeker de beste zitplaats zou gaan missen. Het restaurant was precies daar waar ik rechts afboog maar linksaf had moeten kijken. De voorbeschouwingen waren nog niet afgelopen. Het zweet gutste langs mijn gezicht; terwijl ik nog op adem kwam blafte ik net iets te hard, maar toch nog vriendelijk of hier de wedstrijd Nederland-Chili werd getoond. „Neemt U plaats, mijnheer, waar u maar wilt.” In de verste hoek van de acquarische ruimte zat een echtpaar, met mij de enige aanwezigen.

En daar begon de wedstrijd, heel veel rood en oranje op de tribunes, ook een doorblik naar de wereld die achter de tribunes lag, en voor het eerst had ik het gevoel naar een wereldkampioenschap zoals vroeger te kijken, dat plaats vond in een verwegland vol van vreemde gewoonten en gebruiken. Bij het zien van het Afrikaanse drietal dacht ik aan fout gevlag en nog fouter gefluit, maar het viel gelukkig reusachtig mee. Wat een vriendelijke man die mijnheer Gassama! Echt iemand die tot zijn levenseinde zachtmoedig van aard, soepel in lijf en gedachten goed voor zijn buren en familie is, geduldig met zijn kinderen; iemand die je dolgraag iedere dag wil groeten, hoe hij daar op zijn veranda zit en het leven geniet. Maar ook, wat een fijn gevoel te weten dat de scheidsrechter heel licht in je voordeel fluit. Als Chili, Brazilië was geweest, de wedstrijd beslissend voor het verder komen, en Howard Webb de scheidsrechter, dan hadden we op zijn minst twee penalty’s tegen gekregen en waren er drie man afgevlogen, Blind het eerst.

Halverwege de eerste helft dacht ik, die twee maakt het niet uit op welke plek ze eindigen; Brazilië zoekt zijn tegenstander straks uit. Even later, nog steeds in de eerste helft, dacht ik, Louis maakt er een oefenwedstrijd van. Hij test de verdedigende variant, met Kuijt, en het vliegensvlug omschakelen, en de blitz van de plotse pressie, zoals Janmaat een paar keer voortreffelijk deed. En die gedachte bleef de overheersende. De wedstrijd werd gebruikt om te testen hoe het elftal onder druk stand zou houden. Blind had een hele kluif aan Sanchez, die geloof ik het liefst in zijn zwembroek voetbalt. Hij, Alexis, ging met dezelfde inzet als Robben in de duels, en liet zich net zo makkelijk vallen. Onze man uit Gambia floot dan wel, voor beide zijden moet gezegd, zoals ook beiden zijden met veel trek-en duwwerk de duels aangingen.

Nog maar even in de tweede helft zag ik ineens Ajax voetballen, dezelfde soevereiniteit, hetzelfde alsvanzelfsprekende, hetzelfde zelfvertrouwen, en het idiote was, dat dit Ajax-beeld me toonde hoe Nederland balbezit uitoefende terwijl het verdedigde! Dat is zoiets als Cruijff die de tactische variant bedacht om de bal daar te verspelen waar je hem het beste terug kon winnen. Dat is een logica die aan magie grenst. Dezelfde magie kwam over dit elftal. Ik ging er nog maar eens beter voor zitten. Lens deruit, Sneijder ook, Fer derin, toemaar, waar blijft de actie van Depay?

Die kwam, Memphis, en hoe, pas in de vierde herhaling zag ik het, zijn spurt van tachtig meter diagonaal over het veld met Robben mee, terwijl ook hij al die tijd wist dat hij die bal zou maken; lichte dansende beweging bij aankomst voor het doel en met rechts binnen tikken. Wereldgoal.

Na de wedstrijd ben ik nog een stukkie gaan fietsen, richting de vuurtoren, waar het zicht op onze baai een andere en hogere is, en ook een uitblik biedt die tot ver naar het noorden reikt, op de uitgestrektheid van zee en land, bergen. Dat was een goed gevoel, het besef dat ik hier woonde.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s