België dus ook liever niet

De leukste wedstrijd gisteren heb ik gemist. De Italiaanse televisie zendt een wedstrijd per dag uit. Vandaag is dat bijvoorbeeld Brazilië – Kameroen, precies die waarin het nergens meer om gaat. Voor de andere wedstrijden moet ik naar de bar, en dat is meer dan een uur fietsen, heuvel op, heuvel af. Ik hoop dat ze het me in Algerije en Zuid-Korea kunnen vergeven dat ik thuis ben gebleven, of nee mee ben gegaan naar het restaurant om daar een nog niet eens zo’n … verdomme, nu ik het opschrijf, vraag ik me af waarom ik niet heb gevraagd me bij de bar af te zetten, op weg naar. 

De dag werd geopend met België. Ik was heel erg benieuwd naar dat elftal, ook al omdat iedere kenner vooraf die ploeg als de mogelijke grootste verrassing van het tournooi had gezien, geheime kanshebber op de wereldtitel bovendien. Laat dat alsjeblieft niet gebeuren. Ik moest tot mijn sikkeneurige spijt erkennen dat ik voor de Russen was, en die voorkeur niet kon onderdrukken ondanks fuckin Putin, de leugenachtige oorlogshitsige pers en het Russische miljardairstuig. Het zal wel aan mijn klassieken liggen: Tsjechow, Pushkin, Kipiani en de fabuleuze Lobanovsky-elf, al speelden de meeste van hen voor het Oekraiense Dynamo Kiev.

Misschien had ik nog een zwak voor België kunnen hebben als de huidige elf voor clubs als Anderlecht, Standaard Luik of Club Brugge speelden, zoals heel lang geleden toen ze in Mexico de sterren van de hemel speelden. Die van nu verkassen op hun 21ste van de ene topclub naar de andere. Dat is nog tot daar aan toe, maar die nummer zes, Axel nog iets, die met die rare pruik en lichte ogen, hij lijkt zoveel op Marc Wilmots, zijn coach, dat hij een onechte zoon van hem kon zijn, ging die niet van Benfica naar Zenith Leningrad voor meer dan dertig miljoen? Fellaini, die andere pruik, nog een paar miljoen meer, Eden Hazard voor het dubbele straks naar PSG? Daar weten een paar niet wat ze met al hun geld moeten doen. Hoogstwaarschijnlijk is elke plee waarop ze hebben gekakt al van goud, dus waarom niet net doen alsof je een wereldvoetballer koopt? 

Van dit soort kwakzalverij hadden de dartele Belgen behoorlijk veel last. Niks het Limburgs gegodver van VanderEyken en Gerets of de Vlaamse klei die je bij elke rush van Ceulemans om de oren vloog, zelfs geen boerekermisslimheid van Vercauteren; die jongens dronken goed Belgisch bier, waren gezellig en omgaven iemand met zorg, zoals Jos Daerden bij Standaard. Geen wonder dat Simon Tahamata in België zijn gitaar uitpakte en besloot tot zijn voetballevenseinde te blijven.

Maar ineens was het in Nederland vol met Bekende Nederlanders van Belgische nationaliteit, en nog iets later was die hele domme juich- en lachcultuur ook in hun eigen land aangekomen, met als gevolg dat de Vlaamse dorpskeutel nu denkt dat hij een grote mijnheer is. En ook zo voetbalt: net alsof.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s