Engeland – Uruguay

Wie deze dagen in Rio omhoogkijkt naar die berg, denkt misschien eerst aan Zlatan. Hij is er niet, en toch is hij er, als collega en deel van een kleine maar zeer exquisiete groep van topspelers waar ook Robben Van Persie bij hoort. Gisteren zat hij bij Engeland-Uruguay op de tribune. Of hij het ook allemaal zo juichend goed vond als ik vandaag in de krant las? Ik deed een half uur lang mijn best om het een spannende onderhoudende wedstrijd te vinden, maar toen moest ik even rechtop gaan zitten. In feite was het zeer armoedig. De fouten werden op hoog tempo gemaakt, en volgden elkaar ook in hoog tempo op. 
Die broekeman Sterling, het oogt misschien dreigend, maar als je ook maar een fractie van een seconde aan Memphis Depay denkt dan kan je niet anders concluderen dat Sterling behoorlijk doorsnee is, zoals iedere  speler van Engeland eigenlijk. De uitschakeling is beslist tot stand gekomen na een beslissing op hoogste niveau: je doet het je land niet aan dat de kinderen van vandaag over twintig jaar terugdenken aan Joe Hart als een legendarische keeper die de wereld cup voor ze heeft gewonnen na een fabelachtige redding in de laatste minuut. Dat kan je niet maken.
Dus was het wachten op Suárez. Cavani deed dat heel goed. Hij moet voor de wedstrijd met Zlatan hebben gesproken, en die heeft hem iets gezegd van, Kijk Kaffie (Zlatan verzint altijd hele leuke bijnamen voor zijn teamgenoten), je tegenstander is helemaal overstuur, de gekte nabij, weet zich nauwelijks te beheersen, dan moet je gewoon het tegendeel zijn, erbij staan of je zometeen gaat inchecken, of je jas afgeeft bij de garderobe. Laat die wedstrijd effe helemaal aan je voorbijgaan, dan heb je ook tijd om rond te kijken. Je tegenstander is veel te veel bezig met hyperventileren.
Dat deed Cavani dan ook, maakte voor de vorm een overstapje, omdat hij had gezien dat Suárez nog een paar metertjes moest, en gaf toen de bal. Suárez die al twintig meter lang wist dat hij dat doelpunt ging maken hoefde hem alleen maar binnen te knikken. Een kind doet de was.

Dat Uruguay dan twintig minuten voor het einde van de wedstrijd besluit om de boel dicht te gooien met dat middenveld van ze dat zo lek is als een zeef, valt hooguit te begrijpen als een soort hommage aan vroeger tijden, toen ze dus wel nog wisten wat verdedigen was. Al zeven minuten na de vermeende vergrendeling liep de bal langs al die falende spelers, die geen ene sjoege van rugdekking, dubbele dekking of tactisch opstellen hadden en moest de Engelse back aan zijn teamgenoten voordoen hoe je een bal voorgaf.

Het mooie aan Suárez is dan weer dat hij weet dat hij er nog een maakt. Ook het tweede doelpunt had hij al veertig meter lang op zijn slof. Hart ging er zelfs voor opzij.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s