Het Systeem

 

Als ik het telefoonnummer had van willekeurig welke eigenaar van een Italiaanse club, dan zou ik hem net zolang bellen totdat hij Tim Cahill had gecontracteerd. Bij Rome spreken ze Italo-Amerikaans, in Palermo hebben ze zeker connecties. Die knakker wil ik gewoon iedere week in de samenvatting zien, en als het kan, diep in de misère van het Italiaans kampioenschap verzonken, op een doorweekt veld op een avond in December in de bar op TV. Wat moet hij nu bij de New York Rode Stieren, waar het ze vanwege sponsor niet uitmaakt dat ze de naam van de basketbalgrootheid uit Chicago voor de helft hebben overgenomen. Rood is de bul sowieso, daar in de stad waar decennialang de lucht van geronnen stierenbloed in de straten van de armere buurten hing. Spelen bij een club uit New York is misschien glamoureus, behalve als je weet dat je niet in Brooklyn of Manhattan even op de metro stapt om naar het stadion te rijden. Het ligt niet bij Central Park om de hoek. Nee, je moet vijftig kilometer de stad uit, naar wat opgespoten land in New Jersey.

Cahill was blij dat hij weer eens een fatsoenlijke wedstrijd kon spelen, lekker rotzooien, sprintjes trekken, spelers van de tegenpartij in de maling nemen, hoeken en beuken, knipogen naar strijdmakker Nigel de Jong, en tegelijk een heel elftal op sleeptouw nemen. Dat was een ouderwetse zuipavond zonder de vrouwen erbij; sterke verhalen, schuine moppen, herinneringen, ferme meppen op de schouders, de dubbele Nelson als teken van affectie en dat allemaal in dat onverstaanbare boevenengels.

Leckieeeeee! Dat was de grootste practical joke die ze erbij hadden. En Martins Indi stonk  er iedere keer weer in. Was er juist iets losgemaakt met dat malle zwartepietendebat in Nederland, krijg je dit voor je neus.

Australië wilde helemaal niet winnen. Nu was Nederland nog helemaal betoverd door de overwinning op Spanje, want godverdomme we zingen wel iekke keer dat we de koning van Hies paa nien altijd trouw hebben gediend en zo, en die tachtigjarige oorlog gaat nooit meer uit ons bloed, ook als je uit de Filipijnen bent gekomen, want daar zaten we vroeger ook, dus, of je nu wil of niet, dat aura veeg je niet even van je af, echt niet.
Daarom.
Australië wilde helemaal niet winnen, die zijn veel te veel fan van Nederland. Volgens mij hebben ze ook allemaal een Nederlandse emigrantentante, neef of buur, vriendelijke mensen, altijd verse koffie als je op bezoek komt, een gevulde koek erbij.
Nou, hoe word je dus een echte man? Door net zo lang te stangen totdat je een gelijkwaardige reactie terug krijgt. Dat duurde verdomd lang, voordat Nederland dat door had. Daarom en alleen daarom komt Cahill weer aangevlogen, schopt Martens Indi overhoop, en, laten we nu wel wezen, zo’n grote sterke vent, moet-ie toch tegen kunnen, maar kon die dus niet, en zorgt ervoor dat onze fout in het systeem deskundig wordt verholpen. Een beetje laat, maar wat zou het, zo hadden de Aussies ook hun lol.

En toen wonnen we. Verdiend. Gewoon, omdat het ineens wel solide was, dat voetbal van ons, en met een De Jong die in zijn eentje de Australiërs demonteerde, Memphis die de kachel met ze aanmaakte en Blind die, behalve toekomstig aanvoerder en recordinternational, weer een stap meer het predikaat absolute wereldklasse naderbij kwam.

En we hebben nog steeds de twee beste aanvallers van het toernooi.

Op naar de volgende. Ook daar ben ik niet gerust op.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s