Waarom toch?

Dat was een leuke wedstrijd! Eentje die kreten, opmerkingen aan me ontlokte alsof ik op de tribune zat, en dan niet meteen naast dat kassameisje dat voortdurend hartjes naar de publieke camera zond. Je moet bij wk-wedstrijden behoorlijk geluk hebben niet naast of in de buurt van een reisgezelschap terecht te komen, dat helemaal is volgehangen met Made-in-China supportersprullen. Al moet gezegd, de ambiance hier in een omtrek van twintig meter van de televisie was bepaald niet optimaal met twintig rondrennende kleuters en kinderen, schreeuwend in galmende ruimtes. We hebben de wedstrijd gekeken met het geluid af, omdat de enige zender die ongeschonden doorkwam RaiSport was, en daar voorzien helaas twee oude nichten de wedstrijd, althans wat hen opvalt aan de spelers, uit de studio van commentaar.

Maar hé, Brazilië! Hoe komt het toch dat ik iedere keer weer vind dat ze moeten verliezen en ook nu weer, terwijl ik geen enkele speler onuitstaanbaar of irritant vind. David Luiz een beetje, die als een kelner over het veld rent, hoogstwaarschijnlijk ook goed is in die malle Braziliaanse vechtdans die het zo goed doet op strand en touristenplein; David had vroeger vast ook rastakluitjeshaar.
Ik zie dit Brazilië graag spelen, wacht erop dat Neymar de bal krijgt, want zijn rushes en acties zijn een lust voor het oog. Zag je zoiets maar vaker, iemand die speelt zoals het hem uitkomt. Hij vliegt ook af en toe mooi door de lucht, na een tackle of om een onmogelijke bal te bereiken. En hij heeft allemaal mannetjesputters om hem heen. Zelfs Luis Gustavo heeft een snor laten groeien. Al dat gelul over een enorme druk die op de schouders van de jongen rust. Waarom zeggen en schrijven ze dat?

Zijn ze slecht? Helemaal niet. Gisteren voorkwam Ochoa vier zekere treffers. Echt een fijne wedstrijd, dubbel spannend omdat ik dacht dat de scheidsrechter ook dit keer een penalty kon fluiten. En of Dani Alves of Thiago Silva nu vette overtredingen maakten, ik kon er geen rancuneus ‚eraf met hem’ over uitroepen, ik zei slechts, WOY! en vond het verder tof van de scheids dat hij slechts geel trok. Het moest wel een echte wedstrijd blijven.

Waaraan ook de Mexicanen meededen. De coach had halverwege de tweede helft alvast de grill aangegooid en daarop lagen allemaal dikke steaks te spetteren en te roken, de dikste voor hemzelf. Schiet die bal nu eens af en toe over, riep hij, dan kan ik het vlees omdraaien. En hop daar stoof weer een Mexicaan op de zestienmeter af en zag in gedachten zijn wereldgoal tegen Brazilië nog honderd jaar herhaald worden door de televisie in eigen land. Mooie foto’s in kleur van een halve pagina groot in alle kranten, en overal door de mooiste chica’s herkend en begeerd worden. Boem, alweer eentje over, en weer naar de andere kant met die bal, bewegingkie hier, steekpass zo, bal voor het doel, onmogelijke reflex van Ochoa en hup weer naar de overkant met die bal, en de coach maar zweten en met de vork in de biefstukken prikken.

Uiteindelijk verloor Brazilië dan toch niet en dat was goed zo.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s