Uruguay

Een paar weken geleden las ik in de digitale Volkskrant een bericht over een jonge voetballer die op of omstreeks de laatste minuut twee doelpunten had gemaakt voor zijn ploeg. De doelpunten, en de individuele acties waaruit ze voortkwamen, waren het bekijken waard. De naam ‘Suarez’ werd genoemd. De video werd erbij geleverd. Ik keek en werd twee minuten lang naar een andere wereld gevoerd.
Het stadion was van alle tijden en de ploeg, Peñarol, speelde in zwart en geel; iedere speler droeg zwarte voetbalschoenen waarop streep noch boog viel te onderscheiden. De doelpunten waren inderdaad mooi. Maar meer dan dat zonk ik weg in de beelden van de toeschouwers. Drie oudere heren, zwart brilmontuur, het grijze haar naar achter gekamd, gegroefde gelaten, alle het soort oudere man waarachter je een goedmoedige familievader vermoedt, het type Salvador Allende, ze bogen naar elkaar toe, lachten, maakten opmerkingen, knikten bevestigend. Ergens anders op de tribune ontstond na het laatste en winnende doelpunt groot tumult: armen, bovenlijven, vlaggen, juichende hoofden zorgden voor één woelende massa. Aan alle aanwezigen, notaris, kelner of gauwdief, gaf de jongeling met zijn goals een uitdrukking aan het leven in hun stad.
Wat ik niet over Montevideo weet, verzin ik er op zulke momenten bij. Ik zie een stad die ooit van grote schoonheid was, en die het nu eigenlijk in al haar geleidelijk verval nog steeds is. Het is bovenal een stad waar de grote en kleine verhalen iedere dag opnieuw weer ontstaan en worden doorverteld, in het café, op de straathoek, de veranda. En het is een stad die verlangensver van mijn wereld ligt, hetgeen nog extra benadrukt wordt door het halfschemerlicht dat altijd over het voetbal daar hangt.

image

Nee, dan Uruguay gisteren en hun BigJim truitjes, met een volkomen verkeerd uitgevallen kleur Uru-blauw. Ze liepen op gele schoenen en oranje schoenen, zuurstokschoenen. Het stadion waarin ze speelden had meer te maken met de binneninrichting van hun dure auto, dan met hun hoofdstad.
De bal rolde bij het tweede en derde doelpunt langzaam naar en over de lijn; het had iets van een moord uit passie. Het slachtoffer ziet in de weerspiegeling van de ogen van zijn moordenaar het eigen leven voorbijtrekken, terwijl de dood langzaam maar onverbiddelijk bezit neemt van zijn lichaam.

Stelletje hufters.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s