Het Hoofd van Robin, de Hand van God

Na de wedstrijd, in de auto, rijdend over de schaars verlichte straten en straatjes, op weg naar de overdadig verlichte bar in het kuststadje R. hield het ons bezig waarom Spanje zo sloom had gespeeld. Wat ik twee jaar geleden had verwacht, was nu ingetreden: de Spanjaarden vonden dat ze eindelijk eens aan vakantie toe waren, en hadden geen zin in nog eens urenlang tiki-taka-gedreun, want op den duur krijg je niet alleen als toeschouwer, maar ook als speler zelves dreunende koppijn van dat gemier op het middenveld. Maar daar lag het natuurlijk niet aan.

Begeesterd door vijf mooie doelpunten stelde ik, dat Del Bosque met opzet langzaam en zo compact had laten spelen om een snelle omschakeling en tegenaanval van Nederlandse zijde te voorkomen.
Nu, een dag later geloof ik dat ook die verklaring kolder is. De lelijke eend Diego Costa is uiteraard een reden voor Spanje’s ongemak; niemand had zin om in dienst van hem te spelen, liever bleven ze, een beetje met de neus omhoog, de ballen heen en weer tikken, gaven de indruk dat ze het belachelijk vonden dat ze zich voor deze wedstrijd hadden moeten omkleden; tegen de eredivisieverdediging hadden ze ook in vrijetijdskleding kunnen voetballen, en hup, de zoveelste zucht ontsnapte aan een van de anonieme Spaanse middenvelders na het geven van de zoveelste tikkie takke bal over vier meter.

Toen namen ze ook nog verveeld de penalty in ontvangst, gaven nog meer blijk van hun miljoenensalarisstatus, en samen met Louis op de bank begon ik me af te vragen of in de tweede helft niet Lens moest komen voor De Vrij, want zo werd het niks. We kwamen nog maar nauwelijks over de middellijn.

Maar zie, een bal van Blind zeilt in een prachtige lus naar de zestien, en juist als ik denk, wat doet-ie nu, waarom neemt hij dat ding niet op zijn borst aan, vliegt de bal over Casillas in het doel.

Dit was Spanje’s tegengoal van de eeuw. Al die katholieke jongens zagen in volgorde van opkomst water branden, de hemel openbreken, een oogverblindend licht, een groot kruis gloeien, een engel zweven, de heilige geest als witte duif als voetbal in het doel verdwijnen.

handgod

Het doelpunt dat volstrekt uit het niets kwam, nekte de Spaanse elf: het had de kracht van een visioen. Ieder van hen had gezien hoe de hand van God Robin’s truitje nam, hem daarbij optilde en op het juiste moment weer losliet.

Deemoed, boete en zelfkastijding liet de hoofden van de Spanjaarden steeds verder zakken. Het systeem van Louis, Robben en Van Persie zorgden voor de rest.

Ik heb het idee dat we gisteren de beste aanvallers van het toernooi hebben gezien. Dat idee wil ik nog even koesteren.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2014 en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s