Tactiek

In het Duitse voetbal heb je de ‘doppelte viererkette’ en de reporter die, zodra hij Italianen ziet spelen over het ‘catenaccio’ begint. Kette en catena betekenen beide ketting. ‘Aan de ketting leggen,’ hoor je wel eens als de verdediger zijn tegenstander uitschakelt. ‘Diep staan,’ ‘vooruit verdedigen’ en ‘vroeg storen,’ zijn andere varianten. Del Bosque begon tegen Italië met zes middenvelders en vier vrij statische verdedigers, een soort omgekeerd Oranje. En zag dus dat Spanje vooral in de eerste helft Nederlands omgekeerde problemen had. De omschakeling vanuit eigen helft naar snel uitgevoerd aanvalsspel vond niet plaats. Italië stond diep. Spanje deed aan poppetjesvoetbal; subuteo, een spel waarbij je met je vinger ‘ping!’ doet. Prandelli’s grote vondst en bluf en Cruijffiaans logische zet was om Daniele de Rossi in het hart van de verdediging te zetten, wetend dat het Spaanse middenveldspel immers in en tussen de verdediging van de tegenstander plaatsvindt. Of de etymologie van het Tika-Taka naar een Catalaans-Amsterdamse onomatopee van Johan Cruijff voert is vrij waarschijnlijk. Cruijff is met Rexach de Peetvader van het Spaanse systeem. Gisteren zagen we de Del Bosque variant. Balbezit als verdediging, in een zo klein mogelijk gebied en zo ver mogelijk van het eigen doel af. Bij Cruijff had je nog snijdende diagonalen en enorme vergezichten, niets daarvan gisteren: het was spitsuur na de siësta, een praatje maken, telefoneren, de tafels dekken, het kantoor binnenlopen, af en toe een pakketje bestellen, maar vooral voor de ingang van de bar bij elkaar staan en de laatste roddels en kranteberichten bespreken. Dat kunnen de Italianen ook. Goed dat er zo’n droogkloot als Andrea Pirlo bij liep. Bij Milan en onder Lippi meestal tot korte diagonale of breedtepassen gedwongen, zag ik hem gisteren iedere keer weer op magistrale wijze wegdraaienen en zijn verdediging ontlasten. Zijn strakke diepe ballen verleenden de wedstrijd magische momenten, en een heel mooi doelpunt. Ik had even het gevoel dat na de Spaanse wissels, de Italianen niet meer mee konden komen. Prandelli moet aan de re-genererende kwaliteit van zijn verdedigers hebben geloofd. En aan bovenaards geluk. Chiellini, Buffon toonden dat ze hectischere situaties waren gewend. Torres bewees dat het gras te lang was, lobde over het doel. Het bleef spannend tot aan het laatste fluitsignaal. Veel puf om naar Ierland-Kroatië te kijken had ik daarna niet meer.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in ek2012 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s