De Buurman

Nederlagen zijn onomkeerbaar, ook als je de dag erna de krant leest. Ik zie de wedstrijden in Duitsland. De eerste tien minuten had Nederland al vijf kleine en grote kansen. Je verwacht opwinding, luide aanmoedigingen, een reporter die iets sneller spreekt. Niets van dat alles. De verslaggever was eigenlijk gewend aan tennis, klonk ook zo. Het publiek was eigenlijk eraan gewend om foto’s op facebook te plaatsen. De wedstrijd was een duel tussen twee coachen, eigenlijk buren. De een op een ensemble van witte plastik ligstoelen in zijn tuin met zicht op de zeilbootjes op de Maas; de ander die zich een week in zijn tuinhuis opsluit om een methode uit te dokteren die hem zal verlossen van de mollen die -godverdegodver-zijn perk wél en dat van buurman Bert niet vernielen. “Kjaer, jongen kun je deze rotzooi even met de kruiwagen naar de bio-composthoop rijden?” En hop, daar verdween weer een bal richting tribune. Terug in Charkiv dachten Sneijder en zijn verjaardagsgasten: “Die lui kunnen niet voetballen, wat is hier aan de hand?” Niet kunnen voetballen, misschien, maar het had wel systeem.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in ek2012 en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s