WordFeud

De laatste weken ben ik tamelijk verslaafd geraakt aan het spelletje WordFeud. Voor bij wie deze hype nog niet is doorgedrongen, het is scrabble op je telefoon of tablet. En ik moet zeggen dat ik hier vergeleken met de doorsnee deelnemer tamelijk goed in ben. Ik ben namelijk ongeslagen met dit spelletje. De mooiste combinaties schud ik moeiteloos uit mijn mouw en de driedubbele woordwaarde of de dubbele letterwaarde vliegen mij als gebraden haantjes in de mond. Als er publiek aanwezig zou zijn bij mijn optreden dan zou het beslist op de banken staan van enthousiasme. Men zou mijn creativiteit oneindig in de hemel prijzen en in wereldranglijsten sta ik uiteraard ongenaakbaar aan de top.
Tegenstanders zou het dun langs de broek lopen als ze wisten tegen wie ze het moeten opnemen. Er zou met respect gesproken worden over mijn genialiteit en vooral mijn virtuositeit met de grote vier letters, Q, Y, C en Z zou alom geprezen worden. Ik maak het regelmatig mee dat tegenstanders na enkele zetten gedesillusioneerd afhaken. Je ziet ze nog wanhopig letters wisselen maar vergeefs, tegen mijn spel is geen kruid gewassen.
Soms denken ze een kans te hebben en weten ze even mee te komen met de score of leggen zelfs een woord neer dat een hoge waarde vertegenwoordigt. Vaak ben ik dan afgeleid door huiselijke omstandigheden, ben ik een boek aan het lezen of ben ik niet geconcentreerd genoeg. Dan ga ik even rechtzitten, speel wat met mijn letters en leg daarna een dodelijke combinatie op het veld, en daarna nog een, en nog een. Om vervolgens weer op mijn gemak achterover te leunen en mijn tegenstander volledig gedemoraliseerd achter te laten.
Gisteravond kon ik dan eindelijk van dichtbij ervaren hoe het is om op dergelijke manier om de oren geslagen te worden. Nederland speelde een oefenpartijtje tegen Duitsland. Beter gezegd, Duitsland speelde met Nederland een partijtje WordFeud.

De beginfase was duidelijk aftasten van beide partijen. Nederland legde losjes enkele vierletterwoorden op het veld zoals, spel, leuk, duel, soep. Duitsland antwoordde soepeltjes met truc, chic, arty en cosy. Duitsland lag nu op punten wat voor maar echt onoverkomelijk was het niet voor de Nederlanders. Onbekommerd bleven zij voortborduren en puzzelen. Hoop, wankel, schop, zoek, ex. de eerste c werd bijna onopvallend in het veld gebracht en ook de w en de z waren veel waard. Nederland glimlachte tevreden, de achterstand was nog niet helemaal weggewerkt maar je kon duidelijk zien dat er veel kwaliteit op het veld lag en dat er beslist nog meer in het vat zat.

Joachim Löw, de bondscoach van de Duitsers zag dit verveeld vanaf de bank aan. Hij nam een papiertje uit zijn binnenzak, bekeek het enkele ogenblikken en schreef er vervolgens enkele woorden op. Vervolgens stond hij op, liep naar de zijlijn en riep zijn spelmaker bij zich. Hij overhandigde özil het papiertje, deze bekeek het even, vroeg toen een pen aan zijn coach en voegde daar enkele woorden aan toe. Hij gaf het papiertje weer terug aan Löw en keek hem vragend aan. Deze wierp een korte blik op het papiertje en knikte dat het goed was.  Gracieus, flexibel, jacquet. Voordat Nederland in de gaten had wat er gebeurde lagen deze drie combinaties op het veld en de bal in de touwen.                     Maar Duitsland was nog niet klaar en begon nu pas. Quasi, frequent en exquise. Nederland kon daar slechts ex, yen en qua tegenoverstellen. Duitsland verhoogde het tempo en steeg met vortex, matrix, quasar en perfect naar grote hoogten en weer lag de bal in het netje. Nederland hing groggy in de touwen en zag alleen maar links en rechts witte schimmen voorbij flitsen. Van Bommel probeerde nog zijn gevreesde knuffeltechniek en ging bij de scheids om de schouders hangen. Maar hij zag er meer uit als een bokser die uitgeput in de touwen hing terwijl zijn tegenstander alle mogelijke combinaties op hem los liet. Semtex, toxine, cyanide, attaque. De een nog dodelijker dan de andere. Nederland probeerde een weerwoord te leggen maar faalde hopeloos. Het kwam niet verder dan oeps, boink, oef, he, hu, sorry. De strijd was gestreden.

Exact, extase, queeste, quitte. Duitsland was klaar, de bal lag voor de derde maal in het doel. Nederland was KO. Van Marwijk lag uitgeteld in zijn bank en keek wanhopig naar zijn bank. Hij wist dat hij daar enkel eetjes en ennetjes had liggen maar hij moest toch wat en wisselde zijn spelers. En, een, oen, uk, beide, voeten, aarde. Meer kon hij er niet van maken en hij was allang blij dat Duitsland niet voor de 500 punten ging.

De laatste zetten gingen voor de Duitsers in een roes voorbij. Ze maakten van het Nederlandse est, feestje en het door de Nederland gelegde pa transformeerde tot party. Het eindsignaal klonk voor de Nederlanders dan ook als een bevrijding en stilletjes verdwenen ze dan van het toneel dat al in beslag was genomen door feestende Duitsers. Löw legde zijn plankje kalm naast zich neer en nam de felicitaties van zijn collega in ontvangst. Bert boog deemoedig zijn hoofd, vandaag had hij zijn meerdere gevonden en het deed verdomde pijn.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s