Voordracht met Bal

Heel lang geleden zat ik wel eens aan tafel en speelde dam. Ik weet niet uit welke bevlogenheid ik toen besloot dit spel en ook die aan de andere zijde van het bord als tijdverdrijf te kiezen. Pijp rookte ik er in ieder geval niet bij. Soms was ik zo driest en speelde ik een potje dam in een café, zeer mogelijk een bruin café met houten vloer en gelig licht. Op een avond legde iemand zijn hand op mijn arm en hield zo mijn volgende zet tegen. In plaats daarvan schoof hij een andere steen naar voren. Het antwoord werd gevolgd door nog een geleide zet, en nog een, en nog een. Ik volgde de ontwikkeling van het spel voor mijn neus, had niets in de gaten en was oprecht verbaasd toen aan het eind van de serie de steen over het halve bord huppelde, onderweg een stuk of zes, zeven stenen sloeg en een dam haalde. Daarna liet de oudere knaap me weer alleen met het spel.

Gisteren bij de middellijn: Iniesta en Xavi omringd door vijf Mancunians spelen elkaar de bal toe. En weer terug. Ze staan hooguit vijf meter van elkaar en duiken iedere keer achter de rug van een andere tegenstander op. Dan gaat de bal naar Messi die een eindje gaat hollen, daarbij meestal het veld in de breedte oversteekt. Iniesta en Xavi wandelen ook naar de overkant, krijgen de bal weer terug en herhalen hun spel nog eens.

De situatie kan behalve als moment tijdens een damspel ook op andere wijze geduid worden. De twee hielden de bal zolang vast om de tegenstander duidelijk te maken hoe ze speelden: een korte voordracht met bal, die zowel vanaf de bank als vanuit alle hoeken van het veld duidelijk waarneembaar moest zijn. Als je er met een neus of vijf bovenop zat zag je niets. Het moest die van Manchester United worden voorgespeeld dat in al deze combineerdrift het de bedoeling is dat de derde man de bal krijgt en die zorgt vervolgens voor de inleiding tot de doelrijpe kans. Als ze dat nu eens snapten, dan hadden we weer een wedstrijd, want zo was er niets aan.

De driehoek Messi-Iniesta-Xavi bewoog met scharnierende zijden voor de verdedigingslinie heen en weer. Af en toe werd Busquets een deel van de driehoek en ging Iniesta buiten beeld uitleggen hoe het zat. “The third man, guys, watch the third man.” Maar niks hoor. In plaats daarvan reageerde de tegenstander als een hond die iedere keer weer in de truc met de weggeworpen bal die niet wordt weggeworpen trapt en een eindje het veld inrent.

Wat ik al jaren vermoedde, dat het voetbal van Manchester United ontzettend stom is, ongeveer zo stom als al die zelfingenomen zwetsers die de club mènjoe noemen, werd me gisteren weer duidelijk.

Eigenlijk was er niet heel zo veel aan, aan die finale. Met een beetje kwade wil kon je het voetbal van Barcelona maniëristisch noemen. De enige noodgedwongen innovatie (hoewel een kopie van het Haan-experiment tijdens de WK’74) was Mascherano als stopper. Dat mag navolging vinden. Volgend seizoen zullen Barcelona’s tegenstanders de derde man weten uit te schakelen. Deze winst was mogelijk het begin van een zich zeer langzaam ontwikkelend einde.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s