De Prototypische Beleving van het Voetbal als Meta-Psychologisch Fenomeen in de Twintigste Eeuw

Eigenlijk zijn we al vanaf 1974 wereldkampioen. Dat werd in 1978 nog eens bewezen met een bal op de paal die alle corrupte verbeelding van de Argentijnse junta bijna teniet liet gaan. In de episodes erna werd Nederland in de voorronde of tijdens het tournooi zelf uitgeschakeld door landen die op zijn minst de halve finale bereikten, ofwel wereldkampioen werden. In al die finales hadden we kunnen staan, als niet Rijvers, Beenhakkers, Advocaat, van Gaal of van Basten. Dus als een land er mee pronkt al vijf keer de cup te hebben gewonnen, vinden ze in Nederland een zwarte spiegel; Het is onze beker.

Het was ook verschroeiend warm in Portugal. Apegapenweer, onderuitgezakt op de bank liggen en wachten op het avonduur en de wind die opsteekt. Ik dacht aan de WK in Italië, 1990, en de voorrondewedstrijden in Florence bij een temperatuur van 40º. In Mexico en USA was het ook al zo erg. Nu lopen de spelers met een snotneus over het veld.

In A Coruña was het normaal 25º zomerweer. Na de lawaaiuitbarsting liepen we naar het strand en wist ik dat ik nooit en te nimmer zes uur ’s morgens op zou staan om de zeven uur bus naar Madrid te nemen, zodat ik daar op tijd aan zou komen en de wedstrijd kon zien. Het regende de volgende ochtend. Dat leverde het juiste stemmige stadsbeeld op van een stad aan zee, met grijzige huizen en nerveus verkeer.

In de bus gloeiden de rode cijfers boven de chauffeur in een wisselende configuratie die mijn gedachte steeds vaker naar Zuid Afrika liet dwalen. Visioenen van de uit de helicopter gefilmde spelersbus op weg naar het stadion doemden op. Ik hoopte dat de buschauffeur liefhebber genoeg was een radiostation te zoeken waarop de wedstrijd te volgen was.Mijn buschauffeur, bedoel ik.

Het stond al 1-0 toen de schreeuwgrage reporter in mijn oren begon te tetteren. Gelukkig versta ik net genoeg Spaans. In de studio zaten twee grappenmakers die het commentaar onderbraken voor hun eigen lolbroekerij, ook voor reclames. Iedere aanval op de radio klonk levensgevaarlijk: Maicon, Kaka, Robinho. De naam Stekelenburg (¡ Que Paradon de Stikkeboer! ) werd ieder keer op een andere manier verkeerd uitgesproken. Want dat doe je met loosers. Ik wachtte op een aanval van Nederland, maar die kwam niet. Wat wel kwam was een radiostilte.

Dat was okay. We reden van bergdorp naar bergdorp, een Vuelta van Galicia voordat we de grote postweg naar Madrid insloegen. Na twintig minuten klonk een beschaafde stem in mijn oor. Een radiodokter, iemand die zich nergens over opwond, een stem die kalm maakte zonder het woord uit te spreken: hij sprak met een aardige dame aan de telefoon. Aardig, omdat zij wel een beetje opgewonden was, en te horen kreeg dat het 1-1 stond bij Nederland-Brazilië. (“Nee, mevrouw U heeft geen tumor.”) Het gesprek kabbelde voort. De mevrouw was maar half overtuigd. En toen gaf de radioheer door dat het 2-1 was voor Nederland, doelpunt Wesley Sneyder.

F. uit A Coruña die me de vorige dag nog had uitgelegd waarom het Spanje van Aragonès hem beter beviel dan van Del Bosque (Xavi in plaats van Xavi y Xavi) stuurde me een sms om 17.25: Br-Nl 1-2.

De chauffeur stuurde de zenderzoeker op een reis langs de frequenties, krachtige atmosferische stoornissen verbonden stemmen uit een afgelegen heelal. De lolbroeken waren weer terug. De lolbroeken bleven aanmerkelijk stil en volgden het verslag van de wedstrijdreporter. Melo eraf. Toen wist ik dat we de wedstrijd in de knip hadden. Dunga hysterisch aan de zijlijn. Er klonk geen opwinding in de stem bij de Braziliaanse aanvallen. Alleen in de laatste vijf minuten werd het nog even spannend…Huntelaar. Aan het eind werd de naam Stekelenburg bijna perfect uitgesproken. De reporters likten aan de sensatie, spraken door elkaar heen: Brazilië uitgeschakeld! Een paar stoelen naar voren keerden een paar jochies zich om, balden hun vuisten naar hun reisgenoot achter hen. Het waren Spaanse supporters die niet wisten hoe je een appeltje van Oranje schilt.

Dan de sms na de wedstrijd. “Hiep Hiep Hallo, heb je de wedstrijd gezien? Wat een pot. ”

Ik wilde er liever niet meteen aan herinnerd worden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2010. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s