De Lange Weg naar de Volgende Ronde

Pas in Aveiro, in Portugal, had ik weer eens de kans om een wedstrijd te zien. De lange weg daarheen begon wellicht in een voormalig turbinehuis in de straat die naar de Heer Parmentier is vernoemd. Hij heeft die eer te danken aan de aardappel. Hij was de eerste die een zak meenam naar Frankrijk. En je ziet waar het toe heeft geleid. De grote gastronomen bij de Fifa prijzen de Franse frietjes wereldwijd aan, en kleden hun mascottes in de kleuren van McDonalds.

In dat turbinehuis, van waar een deel van Parijs van electriciteit werd voorzien, opgetrokken uit gietijzer, dat veeleer een ruimte liet vermoeden waar Jules Verne achtige vaar-, graaf- en vliegtuigen werden ontwikkeld, trof ik de schouwplaats aan van een Zuid-Koreaanse onderneming die vooraleerst van plan was om een computerschermontwerp in het echt en heel hoog te veranderen, een proces waar prins Potemkin met genoegen naar zou hebben gekeken.

Op de dag van wijn en twintig (vin en vingt) was een groot scherm opgehangen, de deuren, bar en flessen geopend. En daar op dat scherm zag ik Brasil tegen Cotivoir. Dat dacht ik althans. Een projectie via computerontvangst heeft meer weg van een maanlanding. Ik begreep er niets van. Met alle delays en pixelmoeheid en het daglichtduister op het scherm kon ik slechts vermoeden dat Didier en de zijnen behoorlijk genaaid werden, en daarom zo opgewonden waren aan het eind. Het kan ook, dat de Brazilianen voortdurend aan het evangeliseren waren tijdens het voorbijlopen zonder bal, en dingen zeiden als “Jesus houdt van jou”, en “lees je wel eens de Bijbel, sukkel.” Maar het kan ook dat de tegenwoordigheid van Lucio (codenaam: Lucia) de macho’s van Ivoorkust heeft verward. Lucio ziet er uit als een afgeschminkte travestiet. Als je goed kijkt, zie je dat hij zelf in de veronderstelling verkeert, dat hij nog steeds zijn pumps draagt.

Toen ging het naar Bilbao, en was ik de gehele dag onderweg, trad op in een nieuwbouwwijk aan de rand van de stad waar nog een grote afgedankte industrieetagebouw stond en kon van geen enkele kant horen wie wat deed en waarom, en onderweg in de bus via de radio bereikten enkel gestoorde geluiden mijn oor. Die waren echter net niet gestoord genoeg om te begrijpen dat Suarez voor Uruguay had gescoord, en zijn land een ronde verder  mag aantreden  tegen Zuid-Korea, en dan wint. Dus.

(wordt vervolgd)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2010. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s