Geraniums

“En u denkt dat Brazilië wereldkampioen wordt?”                                                                        De verkoopster keek mij vriendelijk lachend aan terwijl ik haar het shirtje in de kleuren van de goddelijke kanaries overhandigde. Ze verraste mij met deze vraag en ik twijfelde enige ogenblikken over wat ik zou antwoorden. Ik had het shirtje voor mijn jongste gekocht omdat geel hem zo goed staat en omdat het juichbandje van Brazilië wel drie bandjes van Amerika waard is.                                                                                                          Ik probeerde de verkoopster vriendelijk lachend aan te kijken terwijl ik negatief antwoordde, ik verwacht niet dat Brazilië met de titel huiswaarts gaat. Waarop zij weer vroeg wie ik dan wel dacht dat er wereldkampioen zou worden. En weer twijfelde ik over mijn antwoord. Zou ik eenvoudig Nederland zeggen en het daarbij passend lachje produceren? Of  zou ik een korte analyse geven over hoe ik verwacht dat het toernooi gaat verlopen en daarbij een serieus gezicht trekken? Ik zou ook mijn schouders op kunnen halen en geen idee brommen daarbij mijn gebruikelijke chagrijnig gezicht trekken en daarmee een eind makend aan deze prietpraat. Ik hou namelijk niet van prietpraat. Voetbal is een serieuze aangelegenheid en behoort niet in een goedkope kledingwinkel besproken te worden. Het is een mannenzaak die over een goed glas bier in een kroeg of op de club besproken moet worden. Ver weg van vrouwen, zij mogen alleen de bitterballen aanreiken en verder zwijgen. Deze wk gaat mij nu al teveel over vrouwenzaken, over de tattoo van Yolanthe, de 5 -jarige bruiloft van Raf en Sylvie, de looks van Robin en de jurkjes van Bavaria.                                                                                     “Ik denk dat Nederland en Brazilië elkaar in de kwartfinale ontmoeten en de kans is groot dat de winnaar van deze partij in de finale zal staan.” Ik trok er een semi-serieus gezicht bij, afgemaakt met een laf lachje. Ze was mij al voor geweest, voordat ik dit antwoord had gegeven had ze al vol bravoure en gespeelde verbazing uitgeroepen dat ze eigenlijk wel verwachtte dat ik ‘Holland natuurlijk’ had gezegd. Ze was nu niet meer te stoppen, ze nam mij nu in vertrouwen en vertelde dat ze nooit naar het voetballen keek, ze kon de spanning niet aan. Ze ging dan altijd naar buiten en verzorgde de geraniums.     De jongste kijkt maandagmiddag op school naar de wedstrijd, het zal zijn eerste wk zijn die hij bewust gaat meemaken. Voor mij begint de geschiedenis van het voetbal in 1974. Het was een geweldige zomer en ik fietste dagelijks na school naar het zwembad. Af en toe hoorde ik dat Nederland het geweldig deed. Ik vond het wel spannend, op school had Kobie Witpeerd nog verteld dat als er zo ongeveer 5 keepers geblesseerd zouden raken dat Cruijff dan in de goal zou staan. Maar ik kan mij niet herinneren dat ik daadwerkelijk een wedstrijd op tv heb gezien, misschien de finale maar dan heb ik die herinnering verdrongen. Maandag zitten mijn beide kinderen op school met de hele klas voor de buis, de jongste met een oranje pruik, het brulshirt van Blokker en met vier juichbandjes. Eentje van Nederland natuurlijk en drie draagt hij met de achterkant naar boven zodat hij aan de andere pols rood-wit-blauw heeft.                                                                                     Vier jaar geleden toog ik nog met de oudste naar het gemeenschapshuis om naar het voetballen te kijken, hij had zijn oranje shirt aan met bijpassende voetbalbroek en voetbalschoenen. In de rust zijn wij weer naar huis gegaan, 45 minuten duurde hem al te lang. De rest van het toernooi heb ik thuis op de bank gevolgd, alleen. Veel staat mij van dat WK niet meer bij.                                                                                                                        De verkoopster genoot wel van de stilte buiten als ze met haar geraniums bezig was. Aan de reacties vanuit de omliggende huizen hoorde ze of er gescoord was door Nederland, dan hoor je ineens iedereen juichen. Ook een gemiste kans of een tegendoelpunt was goed te onderscheiden. Ik heb haar niet gevraagd of ze stiekem een beetje meejuicht als Nederland gescoord heeft. Zou ze een vuist ballen en voorzichtig yes fluisteren? Of zou ze een klein rondedansje maken, ten slotte zou niemand haar opmerken. Ik vroeg haar of er na het toernooi nog wat van de geraniums over was of dat ze van de spanning per ongeluk allemaal tot op de bodem gesnoeid waren. Nee, zolang het WK duurde werden haar bloemetjes uitstekend verzorgd.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in WK 2010. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s